Τρωάδες – Κριτική θεάτρου

Οι Τρωάδες του Ευριπίδη διαδραματίζονται αμέσως μετά την άλωση της Τροίας. Η πόλη έχει καταστραφεί και οι γυναίκες των Τρώων περιμένουν να μάθουν ποια θα είναι η τύχη τους και σε ποιον από τους Έλληνες νικητές θα δοθούν ως σκλάβες.

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν η συνοχή της παράστασης. Όλοι οι ηθοποιοί ήταν πολύ καλά συντονισμένοι μεταξύ τους και κανένας δεν επισκίαζε τον άλλον. Παρότι υπάρχουν χαρακτήρες με πολύ διαφορετική ένταση και προσωπικότητα, ένιωσα ότι όλοι υπηρετούσαν το ίδιο σύνολο.

Οι ερμηνείες ήταν συνολικά πολύ καλές. Οι ηθοποιοί κατάφεραν να αποδώσουν τη συναισθηματική δύναμη του κειμένου. Οι χαρακτήρες έχουν ο καθένας τη δική του ιστορία και τον δικό του πόνο, όμως η παράσταση δεν τους αντιμετωπίζει σαν ξεχωριστές ιστορίες. Όλοι εντάσσονται σε μια μεγαλύτερη εικόνα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η σκηνοθετική επιλογή να δημιουργηθεί ένας διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Η Ελένη Ευθυμίου δεν αντιμετωπίζει τις Τρωάδες σαν ένα έργο που ανήκει αποκλειστικά στην εποχή του. Αντίθετα, αναζητά τρόπους ώστε το κείμενο να συνομιλήσει με τον σύγχρονο θεατή.

Το σκηνικό ήταν ένα από τα στοιχεία που ξεχώρισα. Μοιάζει με έναν κρατήρα που ξερνά στάχτες και δημιουργεί την εικόνα ενός ρημαγμένου τόπου. Από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνουμε ότι βρισκόμαστε σε έναν κόσμο που έχει καταστραφεί και από τον οποίο έχουν απομείνει ελάχιστα.

Επίσης η μουσική δημιουργεί συναισθήματα και ενισχύει την ατμόσφαιρα χωρίς να καλύπτει την παρουσία των ηθοποιών.

Ένα ακόμη στοιχείο που θεωρώ σημαντικό είναι η συμπερίληψη στο καστ ηθοποιών με αναπηρία, με τη συμμετοχή μελών της ομάδας Εν Δυνάμει. Οι ηθοποιοί αποτελούν μέρος του συνόλου και συμμετέχουν οργανικά στη σκηνική σύνθεση. Και θεωρώ ότι τέτοιες επιλογές είναι σημαντικό να γίνονται όλο και πιο συχνά στο θέατρο, όχι ως εξαίρεση αλλά ως φυσικό κομμάτι της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Όσον αφορά το ίδιο το κείμενο, ο Ευριπίδης καταφέρνει να δώσει φωνή σε ανθρώπους που συνήθως δεν βρίσκονται στο επίκεντρο των ιστοριών για τον πόλεμο. Δεν παρακολουθούμε τους ήρωες των μαχών, αλλά εκείνους που βρίσκονται στην «αόρατη» πλευρά μιας πολεμικής σύγκρουσης.

Και αυτό με έκανε να σκεφτώ ιδιαίτερα τον τρόπο με τον οποίο ένας πόλεμος επηρεάζει μια ολόκληρη κοινωνία. Δεν αφορά μόνο όσους βρίσκονται στο πεδίο της μάχης. Επηρεάζει τις γυναίκες και τα παιδιά που έμειναν πίσω.

Η Εκάβη, η Ανδρομάχη, η Κασσάνδρα και οι υπόλοιπες Τρωάδες βρίσκονται αντιμέτωπες με μια πραγματικότητα που δεν επέλεξαν. Χάνουν την πατρίδα τους και την οικογένειά τους και καλούνται να αποδεχθούν μια μοίρα που έχει αποφασιστεί από άλλους. Μέσα από αυτές τις προσωπικές ιστορίες, το έργο αποκτά μια ιδιαίτερα ανθρώπινη διάσταση.

Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που θεωρώ ότι οι Τρωάδες εξακολουθούν να έχουν μεγάλη δύναμη. Η απώλεια, ο φόβος, ο αποχωρισμός και η προσπάθεια να συνεχίσεις τη ζωή σου όταν όλα όσα γνώριζες έχουν χαθεί είναι συναισθήματα που μπορούν να γίνουν κατανοητά από οποιονδήποτε.

Οι Τρωάδες είναι μια παράσταση που θα πρότεινα, τόσο σε όσους αγαπούν την αρχαία τραγωδία όσο και σε εκείνους που αναζητούν ένα θέαμα με δυνατές ερμηνείες, ιδιαίτερη αισθητική και ουσιαστικό περιεχόμενο.

Πληροφορίες παράστασης

Μετάφραση: Γιάννης Τσαρούχης
Διασκευή-Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου
Σύμβουλος δραματουργίας: Σοφία Ευτυχιάδου
Σκηνικά: Ευαγγελία Κιρκινέ
Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Μουσική: Λευτέρης Βενιάδης
Κίνηση: Τάσος Παπαδόπουλος
Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά – Φαμέλη
Σχεδιασμός ήχου: Σοφία Καμαγιάννη
Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου
Δραματολόγος παράστασης: Εύα Σαραγά
Βοηθός σκηνοθέτριας: Θέμης Θεοχάρογλου
Βοηθός σκηνογράφου: Μαριάνθη Ράδου
Βοηθός ενδυματολόγου: Δέσποινα Μαρία Ζαχαρίου
Βοηθός φωτίστριας: Νατάσα Πετροπούλου
Β βοηθός σκηνογράφου: Ταξιάρχης Χούμος
Καλλιτεχνικές συνεργάτιδες για την υποστήριξη της ομάδας Εν Δυνάμει: Ελένη Ζαχοπούλου, Δάφνη Καφετζή, Αγγελική Τόμπρου
Παίζουν (αλφαβητικά): Αργύρης Ξάφης (Ταλθύβιος), Εύη Σαουλίδου (Ανδρομάχη), Νάνσυ Σιδέρη (Κασσάνδρα), Βασιλική Τρουφάκου (Ελένη), Λυδία Φωτοπούλου (Εκάβη), Γιώργος Χριστοδούλου (Μενέλαος)
Χορός: Μύριαμ Σοφία Αρτζανίδου, Μαρία Δαχλύθρα, Eλένη Δημοπούλου, Νίκος Κυπαρίσσης, Ειρήνη Κουρούβανη, Λωξάνδρα Λούκας, Λυγερή Μητροπούλου, Θεανώ Παπαβασιλείου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νίκη Πεταλά, Χρύσα Τουμανίδου
Μαζί τους, στους ρόλους της νεαρής Πολυξένης και του μικρού Αστυάνακτα η Άνα Τζουλάκη Χριστοδούλου και ο Μιχάλης Μήτσης αντίστοιχα.
Μουσικοί επί σκηνής: Σοφία Καμαγιάννη (πιάνο), Γιώργος Μπουκαούρης (κρουστά), Σοφιανός Πεσιρίδης (όμποε)
Φωτογραφίες: KarolJarek
Τρέιλερ: Χρήστος Συμεωνίδης

Διαβάστε επίσης: Οι νέες θεατρικές παραστάσεις από 10-16/9/2026