Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα – Κριτική θεάτρου

Στην παράσταση Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα παρακολουθούμε την καθημερινότητα τριών ηλικιωμένων γυναικών της θεσσαλικής υπαίθρου, οι οποίες κουβαλούν τις εμπειρίες, τις στερήσεις και τις μνήμες μιας ολόκληρης ζωής.

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Οι Γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα είναι από τις πιο πρωτότυπες και ιδιαίτερες παραστάσεις που παρακολούθησα φέτος. Ένα έργο που χρησιμοποιεί στοιχεία της λαογραφίας της Θεσσαλίας για να μιλήσει όχι μόνο για το παρελθόν, αλλά και για ζητήματα που φτάνουν μέχρι το σήμερα. 

Το έργο μάς μεταφέρει στον κόσμο των γυναικών της ελληνικής υπαίθρου. Γυναικών που μεγάλωσαν και έζησαν μέσα σε ένα βαθιά πατριαρχικό περιβάλλον, όπου ο ρόλος τους ήταν προκαθορισμένος: σύζυγοι, μητέρες, γυναίκες που έπρεπε να υπηρετούν τους άλλους, συχνά στερημένες ακόμη και από τις πιο απλές απολαύσεις της ζωής.

Μέσα από αφηγήσεις, τραγούδια, λαϊκές παραδόσεις και στιγμές της καθημερινότητάς τους, ξεδιπλώνεται ένας κόσμος βαθιά δεμένος με τη λαογραφία, τη συλλογική μνήμη και τη γυναικεία εμπειρία. Το έργο φωτίζει τη ζωή των γυναικών, φέρνοντας στο προσκήνιο τη μοναξιά, την καταπίεση αλλά και τη δύναμη της επιβίωσης.

Και παρότι οι ιστορίες αυτές μοιάζουν να ανήκουν σε ένα μακρινό παρελθόν, η παράσταση καταφέρνει να δείξει πόσο κοντά βρίσκονται ακόμη στη σύγχρονη πραγματικότητα. Γιατί οι περιορισμοί, οι κοινωνικές προσδοκίες και οι ανισότητες που βίωσαν αυτές οι γυναίκες εξακολουθούν να υπάρχουν.

Ένα από τα πιο ιδιαίτερα στοιχεία της παράστασης είναι το γεγονός ότι τους ρόλους των τριών ηλικιωμένων γυναικών ερμηνεύουν άντρες ηθοποιοί. Μέσα, όμως, από τα κοστούμια, τις μάσκες, τις κινήσεις και τον τρόπο έκφρασης δημιουργούνται ολοκληρωμένοι γυναικείοι χαρακτήρες. 

Ένα ακόμη στοιχείο που βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι η χρήση του θεσσαλικού γλωσσικού ιδιώματος. Η γλώσσα εδώ δεν λειτουργεί απλώς ως μέσο επικοινωνίας, αλλά ως φορέας πολιτισμού, μνήμης και ταυτότητας.

Η μουσική επίσης παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην παράσταση, ενισχύοντας τη σύνδεση με τη λαϊκή παράδοση.

Η σκηνοθετική προσέγγιση είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη και τολμηρή. Το αποτέλεσμα είναι ένα ανθρώπινο και συγκινητικό έργο. 

Αυτό που προσωπικά κράτησα περισσότερο είναι το πώς η παράσταση καταφέρνει να μιλήσει για τη γυναικεία εμπειρία μέσα από μια συλλογική μνήμη. Οι γυναίκες αυτές δεν παρουσιάζονται μόνο ως πρόσωπα μιας άλλης εποχής, αλλά ως άνθρωποι που κουβαλούν καταπίεση, επιθυμίες, μοναξιά, δύναμη και ανάγκη για ζωή.

Μέσα από τη λαογραφία και την παράδοση μιλά για βαθιά ανθρώπινα και διαχρονικά ζητήματα.

Η παράσταση Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα θίγει τη θέση της γυναίκας, τις κοινωνικές συμβάσεις, τη στέρηση, τη σιωπή, αλλά και την ανάγκη να ακουστούν ιστορίες ανθρώπων που συχνά έμεναν στο περιθώριο της επίσημης ιστορίας.

Συνολικά, πρόκειται για μια πάρα πολύ καλή και πρωτότυπη παράσταση, που ξεφεύγει από τις πιο συμβατικές θεατρικές φόρμες. Μια παράσταση που αξιοποιεί τη λαογραφία όχι ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ως εργαλείο για να μιλήσει για τη θέση της γυναίκας, την κοινωνία και την ανθρώπινη εμπειρία.

Από τα πιο ιδιαίτερα έργα που είδα φέτος και σίγουρα από εκείνα που μένουν στη σκέψη και μετά το τέλος τους.

Αξίζει πραγματικά να τη δείτε.

Πληροφορίες παράστασης

Θέατρο Σταθμός

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Δραματουργία – σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ντέλλας
Ερμηνεύουν: Μιχάλης Αναγνώστου, Μανούσος Γεωργόπουλος, Πλάτωνας Γιώργος Περλέρος
Ηχητικό περιβάλλον – πρωτότυπη μουσική: Αλέξανδρος Κτιστάκης
Επιμέλεια κίνησης: Μαρίζα Τσίγκα
Κατασκευή μάσκας: Μάρθα Φωκά
Επιμέλεια κοστουμιών: Κωνσταντίνα Μαρδίκη (Η κατασκευή των κοστουμιών είναι μια ευγενική χορηγία του Εργαστηρίου του Λυκείου των Ελληνίδων Αθηνών)
Φωτισμοί: Γιώργος Αντωνόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαντώ Κατσούγκρη
Φωτογραφίες –βίντεο προώθησης: Χαράλαμπος Βλαχοδήμος, Ηλίας Λαχανάς

Μοντάζ –βίντεο προώθησης: Στυλιανός Βλαχοδήμος

Παραγωγή: Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο – Experimenta Art Company

Διαβάστε επίσης: Οι στρατηγικές του έρωτα – Κριτική θεάτρου