Οι στρατηγικές του έρωτα – Κριτική θεάτρου

Στην παράσταση Οι στρατηγικές του έρωτα, δύο φίλοι, χωρίς πολλά χρήματα αλλά με στόχο να κατακτήσουν πλούσιες νύφες, καταφθάνουν σε ένα αγγλικό χωριό. Για να το πετύχουν τον σκοπό τους, ο ένας υποδύεται τον πλούσιο αριστοκράτη και ο άλλος τον υπηρέτη του, οδηγώντας σε πολλά ευτράπελα.

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Οι Στρατηγικές του έρωτα είναι μια παράσταση που βασίζεται στο ομώνυμο έργο που γράφτηκε το 1707.

Η σκηνοθεσία διατηρεί την ατμόσφαιρα και το ύφος της εποχής στην οποία διαδραματίζεται, κάνοντας, όμως, μέσα από τον ρυθμό, το χιούμορ και τη διαχείριση των χαρακτήρων, τις καταστάσεις να μοιάζουν ιδιαίτερα οικείες.

Το έργο δεν μιλά μόνο για τον έρωτα ως συναίσθημα, αλλά και για τη σχέση του με το οικονομικό όφελος, την κοινωνική θέση και τη δύναμη.

Η παράσταση δείχνει πολύ εύστοχα πώς συχνά ο έρωτας και το συμφέρον μπλέκονται μεταξύ τους. Και αυτό δεν αφορά μόνο τις γυναίκες, παρότι ιστορικά εκείνες βρέθηκαν πολλές φορές σε πιο δύσκολη θέση μέσα σε κοινωνίες όπου ο γάμος και οι σχέσεις συνδέονταν άμεσα με την οικονομική ασφάλεια ή την κοινωνική επιβίωση.

Μέσα από τους χαρακτήρες και τις μεταξύ τους συγκρούσεις, βλέπουμε πόσο περίπλοκες μπορεί να είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, ειδικά οι ερωτικές. Οι ήρωες συχνά δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι τι πραγματικά αισθάνονται, τι επιθυμούν ή τι τους κινεί. Υπάρχουν παρεξηγήσεις, παιχνίδια εξουσίας, συναισθηματικές μετατοπίσεις και στιγμές όπου ο έρωτας εμφανίζεται εκεί που κανείς δεν τον περιμένει.

Οι σχέσεις δεν παρουσιάζονται με έναν ρομαντικό ή εξιδανικευμένο τρόπο, αλλά ως κάτι σύνθετο, αντιφατικό και βαθιά ανθρώπινο.

Ο ρυθμός της παράστασης είναι αρκετά γρήγορος και αυτό βοηθά πολύ στο να κρατιέται ζωντανό το ενδιαφέρον. Οι πιο συναισθηματικές σκηνές συνδυάζονται πολύ όμορφα με το χιούμορ.

Μου άρεσαν επίσης πάρα πολύ τα κουστούμια. Θεωρώ ότι συνέβαλαν σημαντικά στη δημιουργία της ατμόσφαιρας της εποχής. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις όπου το αισθητικό κομμάτι λειτουργεί υποστηρικτικά προς τη συνολική εμπειρία της παράστασης.

Ενδιαφέρον στοιχείο ήταν και το γεγονός ότι κάποιοι ηθοποιοί εναλλάσσονταν σε πολλαπλούς ρόλους. Αυτό όχι μόνο έδινε έναν πιο παιχνιδιάρικο τόνο στην παράσταση, αλλά ανέδειξε και την ευελιξία των ηθοποιών.

Οι ερμηνείες συνολικά ήταν πολύ καλές. Υπήρχε ενέργεια, ρυθμός και καλή χημεία ανάμεσα στους ηθοποιούς.

Αυτό που τελικά μου έμεινε περισσότερο από την παράσταση Οι στρατηγικές του έρωτα είναι το ερώτημα που θέτει, άμεσα ή έμμεσα: υπάρχει τελικά στρατηγική στον έρωτα;

Μπορεί άραγε ο άνθρωπος να ελέγξει τα συναισθήματά του; Να οργανώσει τον έρωτα όπως οργανώνει μια συμφωνία ή μια κοινωνική σχέση; Ή μήπως ο έρωτας εμφανίζεται ακριβώς εκεί που χάνεται κάθε σχέδιο και κάθε βεβαιότητα;

Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι ποτέ απλές. Κουβαλούν επιθυμίες, φόβους, ανάγκες, συμφέροντα, μοναξιά και ανάγκη για σύνδεση.

Και παρότι το έργο γράφτηκε πριν από περισσότερους από τρεις αιώνες, αυτά τα ερωτήματα μοιάζουν ακόμη εξαιρετικά επίκαιρα.

Συνολικά, πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα και καλοδουλεμένη παράσταση, με πολύ καλές ερμηνείες, ωραίο ρυθμό και μια σκηνοθετική ματιά που καταφέρνει να φέρει ένα παλιό έργο στο σήμερα.

Πληροφορίες παράστασης

Θέατρο Θησείον

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση | Αντώνης Γαλέος
Σκηνοθεσία – Δραματουργική Επεξεργασία | Τάσος Πυργιέρης
Κοστούμια | Ελίνα Δράκου
Μουσική – Φωνητική Διδασκαλία | Νίκος Παναγιωτόπουλος
Σχεδιασμός φωτισμών | Στέβη Κουτσοθανάση
Βοηθός σκηνοθέτη | Γιάννης Χριστοφορίδης
Ειδικές κατασκευές | Βασιλική Τσιλιγκρού
Social media | Social Wave Ath
Φωτογραφίες | Κωνσταντίνος Λέπουρης
Trailer | Γιώργος Δασκαλόπουλος
Μακιγιάζ | Σοφία Καραθανάση
Κομμώσεις | Ξένια Μουτέν
Βοηθός Ενδυματολόγου | Παρθενία Τσεκούρα
Οργάνωση – Διεύθυνση Παραγωγής | Άννα Κουρελά
Νομικός Σύμβουλος |Δημήτρης Καλοχαιρέτης
Εταιρεία Παραγωγής |Βoiling Point

Παίζουν: Τζίνη Παπαδοπούλου, Ιάσονας Παπαματθαίου, Τζωρτζίνα Λιώση, Θωμάς Βούλγαρης, Χριστίνα Ροκαδάκη, Τέλης Ζαχαράκης, Πάνος Μαλικούρτης.

Διαβάστε επίσης: Μπουμπουλίνας 18 – Κριτική θεάτρου