Misery – Κριτική θεάτρου
Στο Misery παρακολουθούμε την ιστορία ενός διάσημου συγγραφέα, ο οποίος ύστερα από ένα ατύχημα βρίσκεται απομονωμένος στο σπίτι μιας γυναίκας που δηλώνει η μεγαλύτερη θαυμάστριά του. Στην αρχή η φροντίδα της μοιάζει σωτήρια, όμως σύντομα η σχέση τους αποκτά μια σκοτεινή και απειλητική διάσταση. Καθώς ο εγκλεισμός γίνεται όλο και πιο ασφυκτικός, η γραμμή ανάμεσα στην πραγματικότητα, τη φαντασία, την εξουσία και την επιβίωση αρχίζει να θολώνει. Μέσα σε ένα ψυχολογικά φορτισμένο περιβάλλον, η ιστορία εξελίσσεται σε ένα θρίλερ αγωνίας με επίκεντρο τη σύγκρουση δύο βαθιά σύνθετων χαρακτήρων.
Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ
Το Misery είναι μια πάρα πολύ καλή παράσταση και, προσωπικά, από τις πιο δυνατές που έχω δει φέτος. Διατηρεί την αγωνία σε όλη τη διάρκειά της, μέσα από την ψυχολογική ένταση που χτίζεται σταδιακά.
Οι ερμηνείες είναι πραγματικά εξαιρετικές, ίσως το δυνατότερο χαρτί της παράστασης. Υπάρχει μια πολύ έντονη χημεία ανάμεσα στους ηθοποιούς, και αυτό είναι κομβικό για ένα έργο σαν το Misery, που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη δυναμική δύο προσώπων.
Ο Πολ δεν είναι απλώς ένα θύμα εγκλωβισμένο σε μια ακραία συνθήκη. Είναι ένας άνθρωπος με έντονη ανάγκη για έλεγχο, με φιλοδοξία, με εγωισμό ίσως, αλλά και με μια αγωνία να αποδείξει ότι μπορεί να δημιουργήσει κάτι πέρα από αυτό που το κοινό περιμένει από εκείνον. Αυτή η διάσταση του χαρακτήρα μού φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα, γιατί δίνει στο έργο κάτι περισσότερο από μια απλή ιστορία τρόμου.
Απέναντί του, η Άννι Γουίλκς είναι ένας αρκετά σύνθετος χαρακτήρας. Δεν λειτουργεί απλώς ως η «κακιά» της ιστορίας. Είναι ένας άνθρωπος βαθιά διαταραγμένος, εγκλωβισμένος στον δικό του ρόλο, σχεδόν σαν να έχει χτίσει την ταυτότητά του γύρω από την τιμωρία. Και ίσως αυτό κάνει τον χαρακτήρα τόσο ενδιαφέροντα: ότι πίσω από τη βία της κρύβεται μια απελπισμένη ανάγκη για σύνδεση.
Μήπως, τελικά, η Άννι βρήκε στη μυθιστορηματική ηρωίδα Misery μια μορφή σχέσης που δεν μπόρεσε ποτέ να έχει στον πραγματικό κόσμο; Και αν ναι, πόσο εύθραυστα είναι τα όρια ανάμεσα στην αγάπη, τη λατρεία και την εμμονή;
Η παράσταση θέτει και ένα ακόμη πολύ ενδιαφέρον ερώτημα: πόσο μπορούμε να ταυτιστούμε με έναν λογοτεχνικό χαρακτήρα; Και μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η ταύτιση; Σε μια εποχή όπου συχνά επενδύουμε συναισθηματικά σε φανταστικούς κόσμους, το έργο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη επικαιρότητα.
Η σκηνοθεσία υπηρετεί πολύ καλά αυτή τη σκοτεινή, ψυχολογική ατμόσφαιρα. Μαζί με τα σκηνικά, τα κοστούμια και τους φωτισμούς δημιουργεί αυτή την αίσθηση εγκλεισμού που βιώνει ο πρωταγωνιστής.
Οι ήρωες ακροβατούν συνεχώς ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Και αυτό είναι από τα στοιχεία που κάνουν την παράσταση τόσο ενδιαφέρουσα. Δεν είναι πάντα σαφές αν βλέπουμε τα γεγονότα όπως πραγματικά συμβαίνουν ή όπως τα φιλτράρουν οι χαρακτήρες. Φεύγοντας από την παράσταση πλανάται αυτό το ερώτημα: τι ήταν αληθινό και τι όχι;
Παρότι πρόκειται για ψυχολογικό θρίλερ, δεν είναι μια παράσταση μόνο για όσους αγαπούν το είδος. Ναι, αν σας αρέσουν τα βιβλία του Stephen King πιθανότατα θα την απολαύσετε ιδιαίτερα, όμως θεωρώ ότι λειτουργεί και πέρα από αυτό. Γιατί κάτω από την αγωνία υπάρχει ένα έργο που μιλά για την εξουσία, την εμμονή, τη μοναξιά, τη δημιουργικότητα και την ανάγκη του ανθρώπου να ελέγχει αλλά και να αγαπιέται.
Και ίσως τελικά αυτό είναι που κάνει το Misery τόσο δυνατό: δεν είναι μόνο μια ιστορία τρόμου. Είναι μια ιστορία για τις σκοτεινές γωνιές του ανθρώπινου νου.
Προσωπικά, θεωρώ πως είναι από εκείνες τις παραστάσεις που αξίζει να δει κανείς όχι μόνο για τις σπουδαίες ερμηνείες της, αλλά και γιατί σε βάζει σε μια διαρκή διαδικασία σκέψης.
Πληροφορίες παράστασης
Με τους Φιλαρέτη Κομνηνού και Αναστάση Ροϊλό
Μαζί τους, στο ρόλο του Σερίφη, ο Ευθύμης Χρήστου
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: Stephen King
Θεατρική Δισκευή: William Goldman
Σκηνοθεσία: Έλενα Καρακούλη
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Πρωτότυπη Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Σκηνογραφία: Εύα Μανιδάκη
Ενδυματολογία: Αλέγια Παπαγεωργίου
Φωτισμοί: Νίκος Βλασσόπουλος
Κινησιολογία: Φαίδρα Σούτου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ευθύμης Χρήστου
Βοηθός Σκηνογράφου: Άννα Μπίζα
Βοηθός Ενδυματολόγου: Φλώρα Σαμπροβαλάκη
Φωτογραφία / Trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας
Γραφιστική Επιμέλεια: Μαύρα Γίδια
Διεύθυνση Παραγωγής: Ιωάννης Παντελίδης
Προβολή/Επικοινωνία: Αγλαΐα Παγώνα (email aglaiapagona@gmail.com)
Ευχαριστούμε την Pizza Fan για τη συνεχή υποστήριξη και τη γευστική ενέργεια που προσφέρει στην παραγωγή.
Διαβάστε επίσης: Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ – Κριτική θεάτρου
