Killing Godot – Κριτική θεάτρου

Το Killing Godot είναι ένα σύγχρονο θεατρικό κείμενο εμπνευσμένο από το Περιμένοντας τον Γκοντό του Σάμιουελ Μπέκετ. Οι ήρωες του έργου επανέρχονται στη σκηνή, αυτή τη φορά αμφισβητώντας την ίδια την αναμονή και την ύπαρξη του Γκοντό. Η δράση κινείται ανάμεσα στο θέατρο του παραλόγου και τη σύγχρονη θεατρική αφήγηση, αναδιατυπώνοντας τα βασικά μοτίβα του πρωτότυπου έργου.

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Πρόκειται για μια μαύρη κωμωδία που πατά γερά πάνω στο Περιμένοντας τον Γκοντό, χωρίς όμως να εγκλωβίζεται σε αυτό. Αντίθετα, επιχειρεί κάτι τολμηρό: να το κοιτάξει από άλλη γωνία, να το «πειράξει», να το αποδομήσει και τελικά να το επαναδιαπραγματευτεί.

Το Killing Godot δεν προσπαθεί να αντικαταστήσει τον Μπέκετ· προσπαθεί να συνομιλήσει μαζί του. Και αυτή η συνομιλία είναι συχνά αιχμηρή, ειρωνική, αλλά και βαθιά συναισθηματική.

Όπως και στο έργο του Μπέκετ, έτσι κι εδώ, το παράλογο δεν είναι κάτι μακρινό – είναι η καθημερινότητά μας.

Το έργο επανεξετάζει τη σχέση μας με το πεπρωμένο, την ταυτότητα και την έννοια της λύτρωσης, θέτοντας ερωτήματα γύρω από το νόημα της ύπαρξης, την αυτογνωσία και την ελευθερία επιλογής.

Οι ερμηνείες ήταν καλές και ισορροπημένες, υπηρετώντας τον διττό χαρακτήρα του έργου: ανάμεσα στο κωμικό και το φιλοσοφικό. Οι ηθοποιοί κατάφεραν να κινηθούν σε αυτή τη λεπτή γραμμή.

Η σκηνοθεσία έδωσε μια σύγχρονη ματιά στο κείμενο. Δεν προσπάθησε απλώς να «εκμοντερνίσει» τον Μπέκετ, αλλά να δείξει πώς τα ερωτήματά του παραμένουν ζωντανά σήμερα. Το σκηνικό και τα κοστούμια κινήθηκαν σε αυτή τη λογική: λιτά, λειτουργικά, με αισθητική που δεν εγκλωβίζεται σε συγκεκριμένο χρόνο. Ένας χώρος που θα μπορούσε να ανήκει στο τότε, αλλά και στο τώρα. 

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της παράστασης ήταν η χρήση της τεχνολογίας. Η ιδέα ότι ο ίδιος ο Μπέκετ «παρεμβαίνει» στην παράσταση μέσω τεχνητής νοημοσύνης ήταν ιδιαίτερα προτότυπη. 

Το Killing Godot θέτει όλα τα ερωτήματα του πρωτότυπου έργου – και ίσως ακόμη περισσότερα. Ποιος ήταν τελικά ο Γκοντό; Ήταν άνθρωπος; Ήταν ιδέα; Ήταν σωτήρας; Και γιατί όχι γυναίκα; Αυτή η ερώτηση έχει τεράστια σημασία. Γιατί ξαφνικά αποκαλύπτει πόσο περιορισμένα αντιλαμβανόμαστε ακόμα και τα σύμβολα. Πόσο συχνά τα ντύνουμε με συγκεκριμένες προσδοκίες χωρίς να το συνειδητοποιούμε.

Ένα από τα βασικά ερωτήματα που με απασχόλησαν φεύγοντας από την παράσταση ήταν αν μπορούμε πραγματικά να ξεφύγουμε από το πεπρωμένο μας. Οι ήρωες του έργου μοιάζουν να παλεύουν ανάμεσα στην επιθυμία για δράση και στη συνήθεια της αναμονής. Θέλουν να σκοτώσουν τον Γκοντό – αλλά τι σημαίνει αυτό; Να σκοτώσουν την ελπίδα; Την αυταπάτη; Την ανάγκη για κάποιον «άλλον» που θα δώσει νόημα στη ζωή τους; Και αν το κάνουν, τι απομένει μετά;

Άραγε πόσο καλά γνωρίζουμε τον εαυτό μας; Και πόσο καλά γνωρίζουμε τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας; Οι χαρακτήρες μιλούν, συγκρούονται, ειρωνεύονται, αλλά συχνά μοιάζουν να μην ακούν πραγματικά. Αυτή η αδυναμία επικοινωνίας είναι από τα πιο δυνατά σημεία της παράστασης, γιατί είναι βαθιά ανθρώπινη.

Και κάπου εκεί έρχεται το τέλος. Ένα τέλος που φέρνει μια μορφή λύτρωσης – κάτι που, ίσως, λείπει από το πρωτότυπο έργο του Μπέκετ.

Συνολικά, πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα θεατρική παράσταση. Μια διαφορετική ματιά πάνω σε ένα εμβληματικό έργο, που δεν φοβάται να αμφισβητήσει το πρωτότυπο κείμενο αλλά να θέσει και νέα ερωτήματα.

Πληροφορίες παράστασης

Θέατρο Τόπος Αλλού

Killing Godot του Νίκολας Καζάν,
Σκηνοθεσία-Σκηνικό: Νίκος Καμτσής

Ερμηνεία: Δημήτρης Φραγκιόγλου, Νίκος Καμτσής.
Μαζί τους η performer Ναταλί Φλουρή.

Κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Φωτογραφίες-promo video: Topos arte