Barrymore – Κριτική θεάτρου

Στην παράσταση Barrymore παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες του διάσημου Αμερικανού ηθοποιού Τζον Μπάριμορ, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του θεάτρου και του κινηματογράφου στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο άλλοτε θρυλικός πρωταγωνιστής ετοιμάζεται να επιστρέψει στη σκηνή για να ερμηνεύσει ξανά τον αγαπημένο του Άμλετ. Κατά τη διάρκεια της πρόβας, όμως, έρχεται αντιμέτωπος με τις αναμνήσεις του παρελθόντος, τις προσωπικές του αποτυχίες, τις μεγάλες επιτυχίες της καριέρας του και τη σταδιακή φθορά που φέρνει ο χρόνος.

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Το Barrymore παρότι αναφέρεται σε έναν από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του αμερικανικού θεάτρου και κινηματογράφου, δεν πρόκειται απλώς για μια βιογραφία.

Η παράσταση περιστρέφεται γύρω από τη μνήμη, τη φθορά, το πέρασμα του χρόνου, τη σχέση μας με το παρελθόν αλλά και την αγωνία που συνοδεύει την απώλεια όσων κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα.

Το πρώτο στοιχείο που ξεχώρισα είναι αναμφίβολα η ερμηνεία του Δημήτρη Καταλειφού. Πρόκειται για μια παράσταση που στηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στον πρωταγωνιστή της και θεωρώ ότι η ερμηνεία του είναι πολύ δυνατή, καταφέρνοντας να αποδώσει όλες τις αντιφάσεις του χαρακτήρα.

Από τη μία βλέπουμε έναν άνθρωπο που κάποτε βρέθηκε στην κορυφή της καλλιτεχνικής αναγνώρισης και από την άλλη έναν άνθρωπο που προσπαθεί να διαχειριστεί την παρακμή, τη μοναξιά και την απώλεια της ίδιας του της μνήμης. Οι συνεχείς μεταβάσεις ανάμεσα σε αυτές τις δύο καταστάσεις αποδίδονται με ιδιαίτερη ευαισθησία.

Επίσης το έργο καταφέρνει να συνδυάζει τις πιο δύσκολες και επώδυνες στιγμές της ζωής του Μπάριμορ με στιγμές χιούμορ και αυτοσαρκασμού. Έτσι καταφέρνουμε να γνωρίσουμε τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο χωρίς να μετατρέπεται η παράσταση σε μια μονοδιάστατη αφήγηση παρακμής.

Το έργο δεν παρουσιάζει μόνο τη σταδιακή κατάρρευση ενός σπουδαίου ηθοποιού. Μιλά για κάτι πολύ πιο βαθύ: για τη δυσκολία να αποδεχτούμε ότι ο χρόνος περνά. Για το πόσο επώδυνο είναι να χάνουμε σταδιακά τη μνήμη μας και μαζί της κομμάτια της ίδιας μας της ταυτότητας. Για τη μετάβαση από τη δόξα στη λήθη.

Πρόκειται για ένα θέμα που αποκτά ακόμη μεγαλύτερη δύναμη επειδή δεν αφορά μόνο τον Μπάριμορ. Αφορά κάθε άνθρωπο που έρχεται αντιμέτωπος με τη φθορά και την επίγνωση ότι είναι περισσότερο συνδεδεμένος με το παρελθόν παρά με το μέλλον.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρον βρήκα το ρόλο του υποβολέα. Κάθε φορά που ο Μπάριμορ χάνεται στις αναμνήσεις του, στις φαντασιώσεις του ή στις αφηγήσεις του παρελθόντος, ο υποβολέας είναι εκεί για να τον επαναφέρει στο παρόν.

Η σκηνοθεσία λειτουργεί με ιδιαίτερη διακριτικότητα καθώς αφήνει χώρο ώστε να αναδειχθούν τόσο η ερμηνεία όσο και οι θεματικές του έργου.

Το σκηνικό συμβάλλει επίσης ουσιαστικά στη δημιουργία της ατμόσφαιρας. Στη δημιουργία μιας αίσθησης εγκατάλειψης και φθοράς που και λειτουργεί ως προέκταση της ψυχολογικής κατάστασης του ήρωα.

Ένα ακόμη στοιχείο που βρήκα ενδιαφέρον είναι ότι μέσα από τη ζωή του πρωταγωνιστή παρακολουθούμε και μια ολόκληρη εποχή. Η παράσταση δεν μιλά μόνο για τον Τζον Μπάριμορ, αλλά και για την Αμερική των αρχών του 20ού αιώνα.

Μέσα από τις αφηγήσεις του ζωντανεύουν ιστορικά γεγονότα, κοινωνικές αλλαγές, καλλιτεχνικά ρεύματα και μια ολόκληρη εποχή που καθόρισε την εξέλιξη του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης ο τρόπος με τον οποίο ο ίδιος ο Μπάριμορ βλέπει τον εαυτό του. Μέσα από τις αναμνήσεις του παρακολουθούμε τη σχέση του με το επάγγελμά του, τις προσωπικές του σχέσεις, τις φιλοδοξίες και τις απογοητεύσεις του. Δεν παρουσιάζεται ως ένας αψεγάδιαστος θρύλος αλλά ως ένας άνθρωπος γεμάτος αντιφάσεις.

Συνολικά, το Barrymore είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση που καταφέρνει να ξεπεράσει τα όρια μιας απλής βιογραφίας. Μέσα από τη ζωή ενός σπουδαίου ηθοποιού μιλά για τη μνήμη, τη φθορά, τον χρόνο, την τέχνη και την ανθρώπινη ανάγκη για υστεροφημία.

Μια παράσταση που βασίζεται σε μια εξαιρετική ερμηνεία, αλλά ταυτόχρονα ανοίγει έναν βαθύτερο διάλογο γύρω από τη ζωή, τη λήθη και το τι μένει τελικά όταν τα φώτα της σκηνής σβήσουν.

Πληροφορίες παράστασης

Θέατρο Άνεσις

Στο ρόλο του JohnBarrymore ο Δημήτρης Καταλειφός,
Φρανκ ο Δημήτρης Τσιγκριμάνης.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Συγγραφέας: William Luce
Σκηνοθεσία/Μετάφραση: Φοίβος Σαμαρτζής
Μουσική: Νείλος Καραγιάννης
Σκηνικά/Κοστούμια: Ντέιβιντ Νέγκριν
Κίνηση/Χορογραφία: Μαρίζα Τσίγκα
Φωτισμοί: Αργύρης Θέος
Βοηθός Σκηνογράφου: Ξένια Κούβελα
Βοηθός Φωτιστή: Θαλασσινή Μπιτσάνσκι Γκουλιαμάκη
Φωτογραφίες/Trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας
Γραφιστική Επιμέλεια: Μάριος Γαμπιεράκης (Μαύρα Γίδια)
Διεύθυνση Παραγωγής: Ιωάννης Παντελίδης
Προβολή/Επικοινωνία: Αγλαΐα Παγώνα (email aglaiapagona@gmail.com)

Παραγωγή: Happy Productions

Διαβάστε επίσης: Πολίτες Β’ Κατηγορίας – Κριτική θεάτρου