Ταινίες-σειρές

Perfect Days – Κριτική ταινίας

Loading

Η ταινία Perfect Days του Βιμ Βέντερς είναι ένα ταξίδι στην καθημερινότητα ενός απλού ανθρώπου που ζει στο Τόκιο, μακριά από τον θόρυβο της τεχνολογίας και τις απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής. Μέσα από τη ρουτίνα του πρωταγωνιστή αποκαλύπτεται μια φιλοσοφία ζωής που δίνει έμφαση στην απλότητα, στην απόλαυση της στιγμής και στην αργή ροή του χρόνου. Με φόντο την ιαπωνική κουλτούρα αλλά και έντονες επιρροές από την αμερικανική μουσική και λογοτεχνία, η ταινία αποτελεί μια υπενθύμιση για το τι σημαίνει να ζεις στο παρόν.

Η ταινία αποπνέει μια ηρεμία που έρχεται σε αντίθεση με τον τρόπο που ζούμε σήμερα, τρέχοντας από υποχρέωση σε υποχρέωση, πάντα με το κινητό στο χέρι. Ο πρωταγωνιστής, με την απλότητά που ζει, με έκανε να σκεφτώ πόσο λίγο χώρο αφήνουμε στον εαυτό μας να απολαύσει τη στιγμή.

Η καθημερινότητά του είναι τόσο απλή και, ταυτόχρονα, τόσο γεμάτη. Εργάζεται ως καθαριστής δημόσιων τουαλετών – μια δουλειά που οι περισσότεροι θα θεωρούσαν αδιάφορη ή υποτιμητική. Κι όμως, εκείνος ζει την κάθε μέρα με μια αίσθηση ικανοποίησης από την καθημερινότητα του.

Με συγκίνησε ιδιαίτερα το πώς απολαμβάνει μικρές στιγμές: ένα χαμόγελο από κάποιον που συναντά στο δρόμο, το παιχνίδι του φωτός ανάμεσα στα δέντρα, μια μουσική που παίζει στο κασετόφωνο. 

Δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι με ξάφνιασε το γεγονός πως ζει χωρίς κινητό και τηλεόραση. Σε μια εποχή που νιώθουμε «γυμνοί» χωρίς αυτά, εκείνος δείχνει πως μπορείς να έχεις μια πλήρη ζωή χωρίς να είσαι συνδεδεμένος όλη την ώρα. 

Το Perfect Days είναι, πάνω απ’ όλα, μια ταινία για το slow living. Μέσα σε μια πόλη σαν το Τόκιο, γεμάτη θόρυβο, φώτα και ασταμάτητη κίνηση, ο πρωταγωνιστής επιλέγει έναν εντελώς διαφορετικό ρυθμό. Δεν βιάζεται, δεν προσπαθεί να προλάβει τα πάντα. Αντίθετα, ζει με πλήρη αφοσίωση σε κάθε μικρή στιγμή. 

Η ταινία δείχνει ότι η ευτυχία μπορεί να κρύβεται σε μια βόλτα με το ποδήλατο, στη μουσική που σε ταξιδεύει σε νέους κόσμους. Κάθε τι γίνεται αφορμή για στοχασμό. Είναι σαν να μας λέει ο Βέντερς ότι το να ζεις «τέλειες μέρες» δεν σημαίνει να ζεις κάτι θεαματικό, αλλά να βρίσκεις ομορφιά μέσα στη ρουτίνα.

Το πιο ενδιαφέρον είναι πως η ταινία δεν αγνοεί τις δυσκολίες. Υπάρχει μοναξιά, υπάρχει σιωπή, υπάρχει και η αίσθηση ότι κάτι λείπει. Όμως ακόμα και μέσα σε αυτά, βρίσκει τον τρόπο να μας δείξει ότι η ζωή δεν παύει να έχει αξία. 

Ένα άλλο στοιχείο που με τράβηξε ιδιαίτερα είναι οι διαφορές που έχουμε ως χώρα με την Ιαπωνία. Οι δωρεάν και πεντακάθαρες τουαλέτες, ενταγμένες στο περιβάλλον με σχεδόν καλλιτεχνικό τρόπο, είναι κάτι που φαίνεται ξένο σε εμάς αλλά αποτελεί ένδειξη κοινωνικής ευθύνης στην Ιαπωνία. Το ίδιο ισχύει και με τα κοινόχρηστα ντους ή τα χαμάμ – μια νοοτροπία που στηρίζεται στην κοινοχρησία και στη συλλογικότητα, κάτι που δύσκολα συναντάμε στον δικό μας πολιτισμό.

Ταυτόχρονα, είναι φανερή η επίδραση της αμερικανικής κουλτούρας. Η μουσική από τα 70s και τα 80s, που συνοδεύει τον πρωταγωνιστή, δεν είναι τυχαία επιλογή. Κάθε κομμάτι συνδέεται με την πλοκή, σαν να “σχολιάζει” τις αποφάσεις και τα συναισθήματα των χαρακτήρων. Η λογοτεχνία, επίσης, παίζει σημαντικό ρόλο όπως η αναφορά στον Φώκνερ. 

Ακόμη και οι επιλογές του πρωταγωνιστή –να ακούει κασέτες αντί για ηλεκτρονικές playlists, να φωτογραφίζει με φωτογραφική με φιλμ αντί για κινητό– συνδέονται με μια νοσταλγία για το παρελθόν. Μια νοσταλγία που δεν είναι απλώς αναπόληση, αλλά τρόπος ζωής. Μέσα από αυτόν τον συνδυασμό ιαπωνικής κουλτούρας και δυτικών επιρροών, η ταινία καταφέρνει να δείξε ότι η ανάγκη για ποιοτική ζωή είναι καθολική.

Το Perfect Days δεν είναι μια ταινία με έντονη δράση ή θεαματικές ανατροπές. Σε κερδίζει, όμως, με την απλότητά της, με τον τρόπο που δείχνει μια διαφορετική καθημερινότητα. Για μένα, αποτέλεσε μια αφορμή να σκεφτώ ξανά τι σημαίνει να ζω με πληρότητα και σε τι βαθμό χάνουμε τη στιγμή όταν αφήνουμε την τεχνολογία και τον ρυθμό της εποχής να μας παρασύρουν.

Άραγε πώς θα μπορούσε να είναι η ζωή μας αν επιλέγαμε να ζούμε πιο συνειδητά;

Έτος: 2023

Κατηγορία: Δραματική

Σκηνοθεσία: Βιμ Βέντερς

Πρωταγωνιστούν: Κότζι Γιακούσο, Τόκιο Εμότο, Αρίσα Νακάνο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *