Το μικρό σημάδι που βοηθά τα παιδιά να μη χάνουν τα πράγματά τους στο σχολείο

Σχεδόν κάθε σχολείο και κάθε παιδικός σταθμός έχει μια γωνιά με «χαμένα». Ένα καλάθι γεμάτο μπουφάν, παγούρια, ζακέτες και μονά παπούτσια που κανείς δεν έρχεται να πάρει. Τα παιδιά χάνουν πράγματα, αυτό είναι δεδομένο. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα βοηθήσουμε να αναγνωρίζουν τα δικά τους, ειδικά σε ηλικίες που ακόμα δεν διαβάζουν με ευχέρεια.

Το κλασικό ετικετάκι με το όνομα λειτουργεί καλά για τους δασκάλους, όχι πάντα για τα ίδια τα παιδιά. Ένα παιδί τεσσάρων ή πέντε χρονών δεν θα ψάξει μέσα στο γιακά μιας ζακέτας για να δει αν γράφει το όνομά του. Θα κοιτάξει το χρώμα, ένα σχέδιο, κάτι που του θυμίζει τον εαυτό του. Σε αυτές τις ηλικίες η εικόνα μετράει πολύ περισσότερο από τη γραφή. Ένα σύμβολο που το παιδί έχει διαλέξει μόνο του γίνεται κομμάτι της ταυτότητάς του και το θυμάται πολύ ευκολότερα από μια σειρά γράμματα.

Εδώ έρχεται μια απλή ιδέα: να αφήσουμε το παιδί να «σημαδέψει» τα πράγματά του με κάτι που του αρέσει. Στις τσάντες μπορεί να είναι ένα μπρελόκ, στο παγούρι ένα αυτοκόλλητο, στην μπλούζα της γυμναστικής ένα ραμμένο σήμα. Για τα παπούτσια, τα jibbitz και τα αντίστοιχα μικρά διακοσμητικά που κουμπώνουν στις τρύπες των σαμπό δίνουν στο παιδί τη δυνατότητα να κάνει ένα κοινό ζευγάρι αναγνωρίσιμο με μια ματιά. Ένας δεινόσαυρος, ένα γράμμα, η σημαία της αγαπημένης ομάδας. Όταν δέκα ίδια ζευγάρια είναι παρατεταγμένα έξω από την αίθουσα, το παιδί βρίσκει το δικό του σε δευτερόλεπτα.

Το σημαντικό είναι η επιλογή να γίνεται από το ίδιο το παιδί. Αν ο γονιός διαλέξει για λογαριασμό του, το σημάδι χάνει μεγάλο μέρος της αξίας του. Μια βόλτα μαζί για να διαλέξει ανάμεσα σε μερικές επιλογές μετατρέπει μια πρακτική ανάγκη σε μικρή τελετουργία. Τα παιδιά νιώθουν ότι έχουν λόγο σε κάτι που τα αφορά, κι αυτό τα κάνει και πιο προσεκτικά με τα πράγματά τους. Μπορείς να συνδυάσεις την ιδέα με την υπόλοιπη προετοιμασία, διαλέγοντας ένα ίδιο σύμβολο για την τσάντα, την κασετίνα και το παγούρι. Έτσι το παιδί αποκτά ένα δικό του «σήμα» που επαναλαμβάνεται σε όλα τα πράγματά του και το αναγνωρίζει παντού.

Χρειάζεται βέβαια και λίγη λογική. Τα μικρά διακοσμητικά δεν είναι κατάλληλα για παιδιά κάτω των τριών ετών, που βάζουν ακόμα αντικείμενα στο στόμα, και καλό είναι να ελέγχεις κάθε τόσο ότι κάθονται σταθερά στη θέση τους. Αξίζει επίσης να ρωτήσεις αν το σχολείο έχει κανόνες για τα παπούτσια στην αυλή ή στη γυμναστική, γιατί κάποια επιτρέπουν μόνο αθλητικά σε ορισμένες ώρες. Και φυσικά, το όνομα με ανεξίτηλο μαρκαδόρο στο εσωτερικό δεν περιττεύει ποτέ, ως δεύτερη γραμμή άμυνας.

Μετά από λίγες μέρες, ίσως παρατηρήσεις κάτι που δεν περίμενες. Το παιδί σου μιλάει για το σημάδι του με περηφάνια, το δείχνει στους φίλους του, ρωτάει τι έχουν διαλέξει εκείνοι. Ένα μικρό αντικείμενο που αγοράστηκε για να μη χαθούν τα παπούτσια καταλήγει να γίνει αφορμή για κουβέντα και ίσως για μερικές καινούργιες φιλίες.