Το γάλα – Κριτική θεάτρου

Το έργο Το γάλα αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας μεταναστών από τη Ρωσία που ζει στην Ελλάδα και προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε ένα δύσκολο περιβάλλον. Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται ο μικρότερος γιος της οικογένειας, ο οποίος αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχικά προβλήματα, γεγονός που επηρεάζει καθοριστικά τις σχέσεις μεταξύ των μελών της. Η μητέρα προσπαθεί να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη, ενώ ο μεγαλύτερος γιος παλεύει με τη δική του ανάγκη για ένταξη και αποδοχή σε μια κοινωνία που συχνά τον αντιμετωπίζει ως «ξένο».

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Το γάλα είναι ένα έργο σκληρό αλλά συγχρόνως ανθρώπινο και συγκινητικό, που καταπιάνεται με μια πληθώρα θεμάτων τα οποία, όσο κι αν θα θέλουμε να πιστεύουμε το αντίθετο, παραμένουν επίκαιρα. Θέματα όπως οι οικογενειακές σχέσεις, η ψυχική ασθένεια, η αποδοχή και η διαφορετικότητα, το ζήτημα της καταγωγής και της μετανάστευσης.

Ένα από τα πλεονεκτήματά του είναι ότι πρόκειται κυρίως για ένα έργο χαρακτήρων. Δεν βασίζεται σε μεγάλες ανατροπές ή εξωτερική δράση, αλλά στη σταδιακή αποκάλυψη των πρωταγωνιστών. Οι ήρωες είναι άνθρωποι με αδυναμίες, φόβους, ενοχές και αγάπη που συχνά δεν ξέρουν πώς να την εκφράσουν.

Η σκηνοθεσία υπηρετεί με συνέπεια και ευαισθησία το κείμενο. Είναι λιτή και ουσιαστική. «Στηρίζει» τους ηθοποιούς και επιτρέπει στο ίδιο το έργο να αναδειχθεί.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια κινούνται στην ίδια λογική της λιτότητας. Εξυπηρετούν το κείμενο και το κλίμα της παράστασης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει ο τρόπος με τον οποίο το έργο προσεγγίζει την ψυχική ασθένεια. Την αντιμετωπίζει ως μια πραγματικότητα που επηρεάζει ολόκληρη την οικογένεια. Αναδεικνύει την αδυναμία του κοινωνικού πλαισίου να στηρίξει ουσιαστικά τόσο το άτομο που νοσεί όσο και τους ανθρώπους γύρω του. Ταυτόχρονα, μας δείχνει το πώς οι συγγενείς βιώνουν την εξάντληση, την αγάπη, αλλά και την ενοχή.

Επίσης αναδεικνύεται και το ζήτημα της διαφορετικότητας και της αποδοχής. Άραγε πόσο εύκολο είναι για κάποιον που θεωρείται «διαφορετικός» να ενσωματωθεί σε μια κοινωνία που ζητά συνεχώς κανονικότητα; Πόσο χώρο αφήνουμε πραγματικά στον άλλον, ειδικά όταν η διαφορετικότητά του μας φέρνει αντιμέτωπους με τις δικές μας ανασφάλειες;

Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η διάσταση της καταγωγής και της μετανάστευσης. Οι ήρωες βρίσκονται διαρκώς σε μια μεταιχμιακή κατάσταση: δεν ανήκουν σε καμία από τις δύο χώρες. Η ανάγκη για αποδοχή συγκρούεται με την αίσθηση ότι είναι ξένοι.

Το έργο παραμένει δυστυχώς επίκαιρο γιατί οι συνθήκες που περιγράφει δεν έχουν εκλείψει. Αντιθέτως, συχνά επιλέγουμε να κλείνουμε τα μάτια μας στα προβλήματα των άλλων, ειδικά όταν δεν μας αγγίζουν άμεσα. Το Γάλα λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι αυτές οι ιστορίες δεν συμβαίνουν κάπου μακριά, αλλά δίπλα μας. Σε οικογένειες, σε ανθρώπους που συναντάμε καθημερινά αλλά προσπερνάμε.

Μια παράσταση που αξίζει να δείτε τόσο για το ίδιο το κείμενο όσο και για τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών.

Πληροφορίες παράστασης

Θέατρο Σταθμός

Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης – Ερμίνα Κυριαζή
Ερμηνεύουν: Δήμητρα Βήττα, Στέλλα Γκίκα, Μάνος Καρατζογιάννης, Δημήτρης Πασσάς
Σκηνικά – κοστούμια: Άγγελος Αγγελής
Μουσική: Νεοκλής Νεοφυτίδης
Σχεδιασμός φωτισμών: Άγγελος Παπαδόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Φίλιππος Παπαθεοδώρου
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή, Σπύρος Περδίου
Βίντεο προώθησης: Ηλίας Μόσχοβας
Παραγωγή: Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο