Πυγολαμπίδες – Κριτική βιβλίου

Στο βιβλίο Πυγολαμπίδες παρακολουθούμε τη ζωή της Κέιτ και της Τάλι. Η Κέιτ: εσωστρεφής και ανασφαλής. Η Τάλι: δημοφιλής, φιλόδοξη και εξωστρεφής. Η γνωριμία τους το καλοκαίρι του 1974 εξελίσσεται σε μια φιλία που θα διαρκέσει τριάντα χρόνια.

Συγγραφέας: Kristin Hannah

Εκδοτικός: Κλειδάριθμος

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Η Hannah χρησιμοποιεί τη σχέση των δύο γυναικών για να μιλήσει για τη γυναικεία ταυτότητα, τη μητρότητα, την καριέρα, την ανάγκη για αποδοχή, τη ζήλια, την προδοσία και κυρίως για το πόσο περίπλοκη μπορεί να είναι μια πραγματική φιλία. Καθώς, η αντίθεση ανάμεσα στις δύο πρωταγωνίστριες είναι βασικός κορμός του μυθιστορήματος.

Η Κέιτ αναζητά περισσότερο την ασφάλεια, την οικογένεια ευτυχία και μια ήρεμη καθημερινότητα. Η Τάλι, αντίθετα, θέλει να ξεφύγει από το παρελθόν της και να πετύχει. Η φιλοδοξία της είναι μεγάλη και η επαγγελματική επιτυχία γίνεται για εκείνη ένας τρόπος να αποδείξει την αξία της.

Τελικά ποια θα ζήσει μια ικανοποιητική ζωή;

Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Η καθεμία έχει αυτό που η άλλη κάποια στιγμή θα ήθελε να αποκτήσει. Η Κέιτ μπορεί να έχει οικογένεια, αλλά αισθάνεται ότι θυσίασε μέρος του εαυτού της. Η Τάλι έχει καριέρα και αναγνώριση, αλλά δυσκολεύεται να δημιουργήσει ουσιαστικούς δεσμούς.

Παρά τη διαφορετικότητά τους η φιλία παραμένει ζωντανή χωρίς όμως να εξιδανικεύεται.

Αυτό θεωρώ ότι είναι ένα από τα δυνατά σημεία του βιβλίου.

Η φιλία της Κέιτ και της Τάλι δεν είναι τέλεια. Υπάρχει ζήλια, θυμός, ανταγωνισμός, παρεξηγήσεις και στιγμές όπου η μία πληγώνει την άλλη. Υπάρχουν φορές που αναρωτιέσαι γιατί συνεχίζουν να είναι φίλες.

Η Hannah δεν παρουσιάζει τη φιλία ως μια σχέση όπου δύο άνθρωποι βρίσκονται πάντα ο ένας δίπλα στον άλλον χωρίς συγκρούσεις. Αντίθετα, δείχνει ότι μια μακροχρόνια σχέση δοκιμάζεται από τις διαφορετικές επιλογές, τις αλλαγές και τις αποστάσεις που δημιουργεί η ζωή.

Το βιβλίο έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν το δούμε μέσα από το πλαίσιο της εποχής στην οποία εξελίσσεται.

Η ιστορία ξεκινά τη δεκαετία του ’70 και παρακολουθούμε τις δύο γυναίκες καθώς αλλάζουν οι κοινωνικές αντιλήψεις για τον ρόλο της γυναίκας. Η Κέιτ και η Τάλι επιλέγουν διαφορετικούς δρόμους και έτσι τίθεται το ερώτημα αν μπορεί μια γυναίκα να τα έχει όλα. Καριέρα, οικογένεια, μητρότητα, προσωπική ζωή, ανεξαρτησία.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι αν μπορεί μια γυναίκα να τα έχει όλα. Είναι και τι χρειάζεται να θυσιάσει για να τα αποκτήσει.

Όσον αφορά τα πρόσωπα του βιβλίου, η Τάλι είναι ίσως είναι ο πιο σύνθετος χαρακτήρας.

Εξωτερικά είναι δυνατή, αποφασιστική και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Όμως πίσω από αυτή την εικόνα υπάρχει ένας άνθρωπος που κουβαλά βαθιές πληγές.

Η φιλοδοξία της δεν είναι απλώς επαγγελματική. Είναι και ένας τρόπος να αποδείξει ότι αξίζει. Να ξεφύγει από όσα την έχουν πληγώσει και να δημιουργήσει μια διαφορετική ζωή. Γι’ αυτό και η επιτυχία δεν καταφέρνει να την κάνει ευτυχισμένη.

Η Κέιτ ακολουθεί την αντίθετη πορεία. Η οικογένεια γίνεται το κέντρο της ζωής της, αλλά σταδιακά αναρωτιέται αν έχασε κομμάτια του εαυτού της.

Δεν είναι απλώς μητέρα, σύζυγος ή φίλη. Είναι μια γυναίκα που προσπαθεί να βρει ξανά τον εαυτό της.

Γι’ αυτό και οι συγκρούσεις της Κέιτ και της Τάλι είναι ιδιαίτερα έντονες.

Η μητρότητα αποτελεί επίσης σημαντικό κομμάτι της ιστορίας. Η Hannah δεν την παρουσιάζει μόνο ως μια όμορφη εμπειρία αλλά και ως κάτι που μπορεί να φέρει ενοχές, φόβο και αίσθηση απώλειας της προσωπικής ελευθερίας και ταυτότητας.

Παράλληλα, η οικογένεια δεν είναι πάντα το ασφαλές καταφύγιο που περιμένουμε. Οι σχέσεις γονιών και παιδιών, οι επιλογές που κάνουμε και ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε αποτελούν σημαντικό μέρος του βιβλίου Πυγολαμπίδες.

Η ζωή των δύο φίλων δεν είναι μόνο φωτεινή. Έχει απώλειες, απογοητεύσεις, λάθη και δύσκολες επιλογές. Όμως μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν μικρές στιγμές φωτός: μια φιλία, μια ανάμνηση, μια αγκαλιά, μια κοινή στιγμή.

Δεν χρειάζεται ολόκληρη η ζωή μας να είναι φωτεινή για να έχει αξία. Μερικές μικρές φωτεινές στιγμές μπορεί να είναι αρκετές.

Οι Πυγολαμπίδες είναι περισσότερο ένα μυθιστόρημα χαρακτήρων παρά ένα βιβλίο που βασίζεται στην πλοκή. Αφορά την πορεία δύο ανθρώπων μέσα στον χρόνο και στο πώς μια σχέση μπορεί να αλλάζει μαζί τους.

Μια ιστορία που με άγγιξε γιατί μπόρεσα να «έρθω» κοντά με τις πρωταγωνίστριες. Επίσης μου άρεσε πολύ το τέλος που ήταν μη αναμενόμενο αλλά και συγκινητικό, αν και όχι ευχάριστο.

Οι Πυγολαμπίδες είναι τελικά ένα βιβλίο για τη φιλία, αλλά ακόμη περισσότερο για τον χρόνο. Για το πώς μας αλλάζει ο χρόνος, τι κρατάμε και τι χάνουμε μεγαλώνοντας. Και για το αν οι πραγματικά σημαντικοί άνθρωποι της ζωής μας είναι εκείνοι που δεν αλλάζουν ή εκείνοι με τους οποίους μπορούμε να είμαστε ο αληθινός μας εαυτός την κάθε περίοδο της ζωής μας.

Διαβάστε επίσης: Θα με βρεις στις ανηφόρες – Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου