Οι εραστές της Βιόρν – Κριτική θεάτρου

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Οι Εραστές της Βιόρν είναι μια παράσταση που δεν στηρίζεται τόσο στην εξέλιξη της πλοκής όσο στη συναισθηματική και ψυχολογική κατάσταση των χαρακτήρων της.

Η σκηνοθεσία είναι αρκετά λιτή. Έτσι, δημιουργείται χώρος ώστε να αναδειχθούν οι χαρακτήρες, οι μεταξύ τους σχέση και η ένταση που υπάρχει ανάμεσά τους.

Οι ερμηνείες είναι αρκετά καλές και έχουν βάθος. Οι ηθοποιοί δεν παίζουν απλώς χαρακτήρες, αλλά ανθρώπους που μοιάζουν διαρκώς να βρίσκονται σε μια εσωτερική πάλη. Υπάρχει μια αίσθηση καταπίεσης, μοναξιάς και αδυναμίας επικοινωνίας.

Οι χαρακτήρες μοιάζουν να μη ζουν πραγματικά στο παρόν. Βρίσκονται συνεχώς παγιδευμένοι στο παρελθόν, αναπολώντας, επαναλαμβάνοντας σκέψεις, επιστρέφοντας ξανά και ξανά σε γεγονότα και συναισθήματα που δεν έχουν καταφέρει να αφήσουν πίσω τους.

Η παράσταση κινείται ανάμεσα στην εξομολόγηση και στην ανάκριση, και αυτό δημιουργεί μια πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Δεν μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε αν οι πρωταγωνιστές προσπαθούν να αποκαλύψουν την αλήθεια ή να την κρύψουν. Αν μιλούν ειλικρινά ή αν προσπαθούν να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους.

Υπάρχει, άραγε, πάντα κάποιο κίνητρο πίσω από τις πράξεις μας; Και αν υπάρχει, πόσο εύκολο είναι πραγματικά να το εντοπίσουμε;

Αρκετές φορές δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε πλήρως τον εαυτό μας. Συχνά, οι πράξεις μας, που συχνά οδηγούν στη βία, και οι σχέσεις μας είναι αποτέλεσμα εσωτερικών συγκρούσεων, καταπιεσμένων συναισθημάτων και μιας βαθιάς ανάγκης να ανήκουμε κάπου.

Οι χαρακτήρες μοιάζουν απομονωμένοι, σαν να βρίσκονται διαρκώς στο περιθώριο. Συχνά, όμως, η κοινωνία δεν απορρίπτει κάποιον ανοιχτά· τον κάνει απλώς να αισθάνεται ότι δεν χωρά, ότι δεν ανήκει, ότι βρίσκεται διαρκώς «εκτός». Και αυτή η αίσθηση μπορεί να οδηγήσει σε βαθιά μοναξιά και, τελικά, σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές.

Η μοναξιά είναι ίσως το πιο κυρίαρχο συναίσθημα της παράστασης. Μια μοναξιά που δεν αφορά μόνο τη φυσική απομόνωση, αλλά και την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας. Οι χαρακτήρες μοιάζουν να αναζητούν σύνδεση, αλλά ταυτόχρονα να φοβούνται ή να αδυνατούν να τη διαχειριστούν.

Ο έρωτας επίσης παρουσιάζεται με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Δεν λειτουργεί ως ρομαντική διέξοδος, αλλά περισσότερο ως μια διαρκής μάχη δύναμης και κυριαρχίας. Σαν μια προσπάθεια του ενός να υπερισχύσει του άλλου ή να καλύψει τα προσωπικά του κενά μέσα από τη σχέση.

Το έργο θίγει επίσης το πώς η εσωτερική σύγκρουση μπορεί να οδηγήσει στη βία. Όχι απαραίτητα μόνο σωματική βία, αλλά και ψυχολογική, συναισθηματική.

Συνολικά, Οι Εραστές της Βιόρν είναι μια παράσταση αρκετά ενδιαφέρουσα. Δεν βασίζεται στην έντονη δράση ή στις μεγάλες ανατροπές, αλλά στη δημιουργία ατμόσφαιρας και στην ψυχογραφία των χαρακτήρων.

Μια παράσταση που μιλά για τη μοναξιά, την ανάγκη για αποδοχή, την ενοχή, τον έρωτα και τη βία που μπορεί να γεννηθεί μέσα από την αδυναμία να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας.

Πληροφορίες παράστασης

Θέατρο Πρόβα

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ «Η ΠΡΟΒΑ»
ΔΙΑΝΟΜΗ:
ΖΕΡΑΡ ΝΤΙΜΠΟΥΑ: ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΟΓΚΑΣ
ΚΛΑΙΡΗ ΛΑΝ: ΜΑΙΡΗ ΡΑΖΉ
ΠΙΕΡ ΛΑΝ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
Συγγραφείς: ΜΑΡΓΚΕΡΙΤ ΝΤΥΡΑΣ                        
Μετάφραση: ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΟΓΚΑΣ
Σκηνοθεσία- Φωτισμοί: ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΟΓΚΑΣ
Σκηνικά- Κοστούμια: ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΔΟΥΓΚΟΣ
Μουσική: ΝΙΚΟΣ ΧΑΡΙΖΑΝΟΣ         
Σχεδιασμός φωτισμών: ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΗΦΑΚΗΣ     
Α΄ Βοηθός Σκηνοθέτη: ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ               
Β΄ Βοηθός Σκηνοθέτη: ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ ΝΤΑΗ               
Βοηθός Σκηνογράφου: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ                
Φωτογραφίες: ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΗΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ                                           
Αφίσα – Εξώφυλλο Προγράμματος: ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΚΜΗΣΗΣ      
Τυπογραφείο: ANGELAKIS DIGITAL                                         
Μακέτες Προγράμματος: ΡΟΖΑ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ                       
Κατασκευή Σκηνικού: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΤΕΡΕΛΟΣ                              
Χειρισμός φωτισμών/ήχου: ΧΡΥΣΑΝΘΗ ΚΟΣΜΑ                     
Γραμματεία: ΦΕΝΙΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ                                                
Διεύθυνση Θεάτρου: ΜΑΙΡΗ ΡΑΖΗ

Διαβάστε επίσης: Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα – Κριτική θεάτρου