Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι – Κριτική θεάτρου
Στην παράσταση Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι παρακολουθούμε την ιστορία ενός νεαρού άνδρα εξαιρετικής ομορφιάς, ο οποίος γοητευμένος από την ιδέα της αιώνιας νεότητας εύχεται να παραμείνει ο ίδιος αμετάβλητος, ενώ το πορτρέτο του να φέρει τα σημάδια του χρόνου και των πράξεών του. Καθώς βυθίζεται σε έναν κόσμο ηδονής, ματαιοδοξίας και ηθικής αποσύνθεσης, η ζωή του αρχίζει να χωρίζεται ανάμεσα στην εικόνα που δείχνει προς τα έξω και στην αλήθεια που κρύβεται πίσω από αυτή.
Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ
Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι στο Θέατρο Πορεία είναι μια παράσταση που καταφέρνει να συνομιλήσει με ένα πολύ σημαντικό κλασικό έργο, χωρίς να εγκλωβίζεται στο αρχικό κείμενο. Βασισμένη πάνω στο κείμενο του Oscar Wilde αλλά αξιοποιώντας τη σύγχρονη, ανατρεπτική ματιά του Kip Williams, η παράσταση επιχειρεί να δώσει μια πιο σύγχρονη οπτική στο κείμενο.
Και αυτό είναι ίσως το πρώτο στοιχείο που με κέρδισε: πως δεν πρόκειται για μια απλή μεταφορά ενός κλασικού κειμένου, αλλά για μια ζωντανή συνομιλία ανάμεσα στον 19ο αιώνα και τη σύγχρονη εποχή.
Στον πυρήνα του, το έργο παραμένει μια αλληγορία για το πώς η εμμονή με την εικόνα μπορεί να οδηγήσει στη διάβρωση της ψυχής. Κι όμως, μέσα από αυτή τη σκηνική εκδοχή, αυτό το θέμα μοιάζει σχεδόν πιο επίκαιρο από ποτέ. Σε μια εποχή ψηφιακής ταυτότητας, αυτοπροβολής και διαρκούς έκθεσης, ο Ντόριαν Γκρέι δεν μοιάζει πια μια μακρινή λογοτεχνική φιγούρα, αλλά ένας καθρέφτης του σήμερα.
Τι σημαίνει να ζεις μέσα από την εικόνα σου; Πόσο μας καθορίζει η άποψη των άλλων; Και πότε η αναζήτηση της ομορφιάς ή της αποδοχής μετατρέπεται σε παγίδα;
Η ερμηνεία της Νάντια Κοντογεώργη είναι, για μένα, από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της παράστασης Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι. Αναλαμβάνει 26 διαφορετικούς ρόλους, γυναικείους αλλά και ανδρικούς, είτε ζωντανά επί σκηνής είτε με τη βοήθεια της τεχνολογίας.
Η σκηνοθεσία επίσης με κέρδισε ακριβώς γιατί καταφέρνει να «παντρέψει» το κλασικό με το σύγχρονο με έναν τρόπο πρωτότυπο. Η τεχνολογία υπηρετεί το έργο, γίνεται μέρος της αφήγησης.
Συνήθως προτιμώ πιο λιτές αποδόσεις των κλασικών έργων. Η συγκεκριμένη, όμως, παράσταση μου άρεσε αν και κινείται σε μια αισθητική αρκετά διαφορετική από αυτή που προτιμώ συνήθως.
Τα κοστούμια μας μεταφέρουν στο 1890 και κρατούν ζωντανή τη σύνδεση με την εποχή του Ουάιλντ, ενώ η μουσική, τα σκηνικά και οι φωτισμοί δημιουργούν έναν παράλληλο, σύγχρονο κόσμο. Αυτό το διαρκές πέρασμα ανάμεσα στις εποχές ενισχύει την αίσθηση πως τα ερωτήματα του έργου δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν.
Και ίσως εκεί βρίσκεται και η δύναμη της παράστασης: στο ότι κάνει τον Ντόριαν Γκρέι να μιλά για τη δική μας εποχή.
Η ματαιοδοξία, η εικόνα, ο φόβος της φθοράς, η λατρεία της νεότητας, όλα αποκτούν νέα ένταση μέσα στην ψηφιακή εποχή. Πόσο, άραγε, έχει αλλάξει η μορφή του «πορτρέτου» σήμερα. Δεν είναι πια ένας πίνακας κρυμμένος σε μια σοφίτα· ίσως είναι οι ψηφιακές μας περσόνες, οι επιμελημένες εκδοχές του εαυτού μας.
Το έργο εξακολουθεί να θέτει το διαχρονικό ερώτημα: τι τίμημα έχει η λατρεία της ομορφιάς; Όμως εδώ προστίθεται και κάτι ακόμη: τι τίμημα έχει η διαρκής ανάγκη να προβάλλουμε μια τέλεια εικόνα;
Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι πρόκειται για μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παραστάσεις που είδα φέτος. Δεν είναι απλώς μια καλή διασκευή ενός κλασικού έργου, αλλά μια παράσταση που ασκεί κοινωνική “κριτική”.
Πληροφορίες παράστασης
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Τζούλια Διαμαντοπούλου
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγιοπετρίτης-Μπογδάνος
Επιμέλεια Κίνησης: Αγγελική Τρομπούκη
Σκηνογραφία: Μαριάνθη Ράδου
Σχεδιασμός Κοστουμιών: Εβελίνα Δαρζέντα
Μουσική: Danai Nielsen
Video Art: Παντελής Μάκκας
Σχεδιασμός Φωτισμών: Δημήτρης Κασιμάτης
Σχεδιασμός Ήχου: Κωνσταντίνος Μιχόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Θάνος Μήλιος-Καρακατσάνης
Με τη Νάντια Κοντογεώργη
Ζωντανή Κινηματογράφηση: Δημήτρης Παπαδόπουλος
Βοηθός Video: Νάνσυ Κουρούνη
Σχεδιασμός Κομμώσεων: Κωνσταντίνος Κολιούσης
Σχεδιασμός Μακιγιάζ: Κατερίνα Μιχαλούτσου
Φωτογραφίες: Alex Kat
Trailer: Θωμάς Παλυβός
Γραφιστικός Σχεδιασμός: Δημήτρης Γκέλμπουρας / forbidden.designs
Επικοινωνία-Προβολή στα ΜΜΕ: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Διεύθυνση Παραγωγής: Κωνσταντίνα Αγγελέτου
Οργάνωση Παραγωγής: Ξένια Καλαντζή, Ιουλία Κουκουζέλη
Παραγωγή: Λυκόφως – Γ. Λυκιαρδόπουλος
Τα γυρίσματα έγιναν στο The Basement Studio.
Επικοινωνία-Προβολή στα ΜΜΕ
Ανζελίκα Καψαμπέλη, akapsamb@gmail.com | t.6945798883
Διαβάστε επίσης: Misery – Κριτική θεάτρου
