Οι νέες θεατρικές παραστάσεις από 23-29/4/2026
Δώδεκα θεατρικές παραστάσεις κάνουν πρεμιέρα αυτήν την εβδομάδα.
Η αγάπη άργησε μια μέρα
Πρόκειται ουσιαστικά για μια αλληγορία πάνω στον φασισμό και στον τρόπο που αυτός ποτίζει τις ανθρώπινες σχέσεις. Αναδεικνύονται τα σοβαρά και διαχρονικά προβλήματα που προκύπτουν από την τήρηση των «πρέπει», τη μη αποδοχή της διαφορετικότητας, τη λανθασμένη υποταγή και την καταπάτηση της ελευθερίας, στην καθημερινότητα.
AI-MILIA
Η παραστασιακή αφήγηση της Αιμιλίας Υψηλάντη ξεκινά από μια απλή, σχεδόν καθημερινή συνθήκη: μια ηθοποιός που δεν φεύγει από τη σκηνή μετά το τέλος της παράστασης. Μένει. Και αρχίζει να μιλά. Ανασύρει εικόνες, μνήμες, θραύσματα ζωής. Παιδικά χρόνια, οικογένεια, έρωτες, κοινωνικές επιταγές, σώμα, ελευθερία. Όμως τίποτα δεν επιστρέφει όπως ήταν. Κάθε ανάμνηση μετασχηματίζεται τη στιγμή που την αφηγείται. Κάθε ιστορία γίνεται μια νέα εκδοχή της.
Δεκάξι
Ήταν το μακρινό 2020 που η ομάδα Lorem Ipsum αποφάσισε να ανεβάσει ξανά την παράσταση “Ο τόρνος”. Τρεις παραστάσεις αργότερα τα θέατρα έβαλαν λουκέτο λόγω μιας παγκόσμιας πανδημίας. Μετά από 6 χρόνια αναμονής, εν μέσω βομβαρδισμών -από πυρηνικές δυνάμεις- λίγα χιλιόμετρα μακριά από την χώρα μας και με το πετρέλαιο και την ακρίβεια να χτυπάει κόκκινο αποφασίσαμε ότι επιτέλους ήρθε η ώρα να επενδύσουμε σε χρόνο και χρήμα και να επιστρέψουμε με μια νέα παράσταση! Τι μπορεί να πάει στραβά αυτή τη φορά;
Δόξα(sin)
Σας αρέσει το role playing; Όλοι έχουμε κάτι να κρύψουμε και ποιος καλύτερος τρόπος να το κάνουμε, από το να κρυφτούμε πίσω από έναν ρόλο; Ένα σκάνδαλο και μια παρέα: Δύο δυνάμεις που μπορούν να ενωθούν απέναντι στον μεγαλύτερο κοινό εχθρό, την αλήθεια.
Λούπα
Ο Ζαχαρίας είναι ένας άνθρωπος σχεδόν αόρατος. Πνιγμένος στις προσδοκίες της κοινωνίας, της οικογένειας και των «πρέπει» που του φόρεσαν από παιδί, ζει μηχανικά, εγκλωβισμένος σε μια ζωή που δεν διάλεξε ποτέ πραγματικά. Η καθημερινότητά του μοιάζει με μια ατελείωτη επανάληψη – μια λούπα χωρίς αρχή και τέλος.
Μάκβεθ
Ο «Μάκβεθ» ως απόπειρα εξερεύνησης της σχέσης του αρσενικού υποκειμένου με την εξουσία. Τρεις άνδρες θέτουν στο κέντρο τον τέταρτο, τον Μάκβεθ, για να του υποβάλουν όλους τους όρους αυτής της διαδικασίας και να τον εξωθήσουν στα άκρα. Αυτό που ξεκινά ως ένα «αθώο» παιχνίδι μεταξύ αγοριών, εξελίσσεται σε ένα γενικευμένο σφαγείο, στο οποίο ο φόνος παύει να είναι παιχνίδι και γίνεται η απόλυτη έκφραση της ψυχής και η ουσιαστική επιβολή της εξουσίας. Η εξουσία ως χαρακτηριστικό της αρρενωπότητας και η αρρενωπότητα ως χαρακτηριστικό της εξουσίας.
Το μαύρο κουτί
«Το μαύρο κουτί» είναι τελικά σε θέση να εμφανίσει μυστικά που θ’ αναστατώσουν πλήρως τη ζωή του πατέρα και του γιου. Τίποτε δεν πρόκειται να μείνει ανεπηρέαστο· όλες οι σχέσεις θα αναθεωρηθούν, καθώς θα περάσουν μέσα από τη δοκιμασία του χρόνου και από την εναγώνια προσπάθεια για μια τελευταία ανάσα.
Μπουμπουλίνας 18
Πρόκειται για τη σκηνική μεταφορά της συγκλονιστικής μαρτυρίας της Κίττυς Αρσένη που γράφεται το 1968, κατά τη διαδρομή της με το τρένο από το Παρίσι στο Στρασβούργο. Η νεαρή τότε ηθοποιός έχει μόλις διαφύγει από την Ελλάδα για να καταθέσει ως μάρτυρας στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τα βασανιστήρια που υπέστη στα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας, κατά την περίοδο της Δικτατορίας. Η μαρτυρία συνετέλεσε μαζί με πολυάριθμες ακόμα καταθέσεις Ελλήνων μαρτύρων, στη δημόσια καταγγελία της συστηματικής άσκησης βασανιστηρίων την περίοδο της Χούντας και προκάλεσε δραματικό αντίκτυπο στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, ενώ η διαρροή της Έκθεσης της Επιτροπής στον Τύπο εξώθησε την ελληνική κυβέρνηση να αποχωρήσει από το Συμβούλιο της Ευρώπης και αποτέλεσε ισχυρό πλήγμα κατά της Δικτατορίας.
Optansia & Guerrilla
Ο έμπειρος ηθοποιός Γιώργος Δάμπασης επιστρέφει στη σκηνοθεσία και στο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, παρουσιάζοντας ένα νέο θεατρικό κείμενο, μια παράσταση-δοκιμή εμπνευσμένη από το «Ο Γορίλας και η Ορτανσία».
Παραλλαγές πάπιας
O Τζωρτζ και ο Εμίλ, δύο μοναχικοί άντρες, καθισμένοι σ’ ένα παγκάκι στην όχθη μιας λίμνης, παρακολουθούν τις πάπιες, μιλούν για τη ζωή και για τον θάνατο, για τη μοναξιά και τη φιλία, για την εξουσία και για τη φύση των ανθρώπινων σχέσεων.
Τζένη Τζένη
Με αρχική έμπνευση το “Τζένη Τζένη”, την κλασική ταινία της Φίνος Φίλμς, ο Νίκος Καραθάνος στρέφει το βλέμμα του στην μυθική πλέον αφήγηση των ελληνικών ταινιών, την αφήγηση μιας Ελλάδας φωτός, καλοκαιριού, ελαφρότητας και ομορφιάς που στην σύγχρονη εποχή φαντάζει όλο και πιο μακρινή. Με νοσταλγία για την χαμένη αυτή αφέλεια των καλοκαιρινών βραδιών, και με ένα θίασο “σκιών”, φαντασμάτων των ηρώων της κλασικής ταινίας, στήνει ένα καλοκαιρινό, ηλιόλουστο ρέκβιεμ, έναν θρήνο για το τέλος αυτής της εποχής και συνάμα μια γιορτή για την αθανασία που της χάρισε η ασημένια οθόνη. Μέσα σε αυτό το γιορτινό και πένθιμο κλίμα, οι ηθοποιοί του θιάσου αναζητούν αυτές τις θεϊκές μορφές που συνόδεψαν τα κυριακάτικα τραπέζια των παιδικών τους χρόνων, σε μια Ελλάδα που να καταδύεται καθημερινά στο πέλαγος των αναμνήσεων της, αναζητώντας τον εαυτό της, ξανά και ξανά.
Toxicity
Εμπνευσμένο από το “American Buffalo” του David Mamet, το Toxicity είναι ένα σύγχρονο έργο με σκοτεινό χιούμορ, που προσεγγίζει τον εγκλεισμό σαν καθρέφτη των πιο σκοτεινών πλευρών του ανθρώπου όταν βρεθεί σε οριακές συνθήκες. Μακριά από τις συμβάσεις της καθημερινότητας, οι έννοιες της ηθικής, της πίστης και της ταυτότητας μετακινούνται, αποκαλύπτοντας το εύθραυστο υπόστρωμα πάνω στο οποίο στηρίζονται.
Διαβάστε επίσης: Οι νέες θεατρικές παραστάσεις από 16-22/4/2026
