Θέατρο

Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου – Κριτική θεάτρου

Loading

Το Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου είναι ένα σύγχρονο θεατρικό έργο του Θανάση Τριαρίδη, που μας μεταφέρει σε έναν δυστοπικό κόσμο, όπου η πραγματικότητα και η αλήθεια αποκτούν διαφορετική σημασία. Μέσα από μια ιστορία που εξελίσσεται σε ένα περιβάλλον γραφειοκρατίας και ελέγχου, οι χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με ζητήματα που αφορούν την ανθρώπινη ζωή, την κοινωνία και τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται η αντίληψή μας για όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Το Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου είναι μια πάρα πολύ καλή θεατρική παράσταση, με ένα σύγχρονο κείμενο που αγγίζει ένα από τα πιο επίκαιρα κοινωνικά ζητήματα της εποχής μας: το μεταναστευτικό. Πρόκειται για ένα έργο που με προβλημάτισε και με έκανε να αναρωτηθώ για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα, αλλά και για το πόσο εύκολα μπορεί αυτή να διαμορφωθεί μέσα από την πληροφορία που δεχόμαστε καθημερινά.

Εξαιρετικές θεωρώ τις ερμηνείες των ηθοποιών. Όλοι τους είναι πολύ δυνατοί επί σκηνής και πιστεύω ότι θα έχουν μέλλον στο θέατρο. Οι ερμηνείες τους συμβάλλουν ουσιαστικά στη δημιουργία της ατμόσφαιρας και στην ανάδειξη των προβληματισμών του έργου. Παράλληλα, τα σκηνικά, τα κοστούμια και η μουσική αποτελούν σημαντικά στοιχεία της παράστασης, καθώς συμπληρώνουν το κείμενο και ενισχύουν τη δυστοπική αίσθηση που δημιουργείται.

Το έργο ανήκει στη δυστοπία, ένα είδος που χρησιμοποιεί έναν φανταστικό ή μελλοντικό κόσμο για να μιλήσει για προβλήματα του παρόντος. Παρακολουθώντας την παράσταση, σε αρκετά σημεία μου ήρθε στο μυαλό το 1984 του Τζορτζ Όργουελ. Και στα δύο έργα, η αλήθεια δεν είναι κάτι αυτονόητο, ενώ ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται τα γεγονότα μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά τη σκέψη και τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Η δυστοπία, άλλωστε, δεν βρίσκεται πάντα τόσο μακριά από την πραγματικότητα όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε.

Ιδιαίτερα σημαντικό θεωρώ το γεγονός ότι το έργο καταπιάνεται με το μεταναστευτικό ζήτημα, χωρίς να περιορίζεται σε μια απλή αναφορά σε αυτό. Άραγε πώς αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που βρίσκονται σε δύσκολη θέση, αλλά και πώς οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες επηρεάζουν τη στάση μας απέναντί τους; Το μεταναστευτικό είναι ένα ζήτημα που συχνά προκαλεί έντονες συζητήσεις, αντιπαραθέσεις και συναισθήματα. Πόσο συχνά, όμως, προσπαθούμε να δούμε πίσω από τις ειδήσεις και τις εικόνες που φτάνουν σε εμάς; Πόσο εύκολα ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος, μια ιστορία και μια ζωή;

Ένα από τα στοιχεία που με απασχόλησαν περισσότερο είναι ο ρόλος της παραπληροφόρησης και των fake news στη διαμόρφωση της καθημερινότητάς μας. Ζούμε σε μια εποχή όπου η πληροφορία μεταδίδεται με τεράστια ταχύτητα και όπου πολλές φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε την αλήθεια από το ψέμα. Οι ειδήσεις, οι αναρτήσεις και τα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο, να ενισχύσουν προκαταλήψεις και να διαμορφώσουν απόψεις χωρίς να έχουμε εξετάσει τα πραγματικά δεδομένα.

Άραγε, πόσο εύκολα μπορούμε να χειραγωγηθούμε όταν η πληροφορία που δεχόμαστε παρουσιάζεται ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια; Και πόσο συχνά αναρωτιόμαστε αν αυτό που ακούμε ή διαβάζουμε ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; Θεωρώ ότι αυτά τα ερωτήματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά, καθώς η παραπληροφόρηση δεν επηρεάζει μόνο την πολιτική μας σκέψη, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους συνανθρώπους μας. Μπορεί να δημιουργήσει φόβο, να ενισχύσει τον διχασμό και να μας οδηγήσει σε συμπεράσματα που βασίζονται περισσότερο στην εντύπωση παρά στη γνώση.

Η παράσταση με έκανε επίσης να αναρωτηθώ τι θα θυμούνται οι επόμενες γενιές από τη σημερινή εποχή. Ποια γεγονότα θα θεωρούν σημαντικά; Πώς θα καταγράφεται η ιστορία μας; Θα μπορέσουν να διακρίνουν την αλήθεια μέσα από τον τεράστιο όγκο πληροφοριών που παράγουμε καθημερινά; Ή μήπως η εικόνα που θα σχηματίσουν για το παρελθόν θα είναι αποτέλεσμα της οπτικής εκείνων που έχουν τη δύναμη να αφηγηθούν τα γεγονότα;

Πιστεύω ότι η ιστορική μνήμη δεν είναι κάτι δεδομένο. Διαμορφώνεται μέσα από όσα επιλέγουμε να θυμόμαστε, να καταγράφουμε και να μεταδίδουμε. Γι’ αυτό και η ανάγκη να εξετάζουμε κριτικά την πληροφορία και να μην αποδεχόμαστε άκριτα όσα μας παρουσιάζονται είναι πιο σημαντική από ποτέ. Το έργο θέτει, με τον δικό του θεατρικό τρόπο, ερωτήματα που αφορούν όχι μόνο το μέλλον, αλλά και τη δική μας ευθύνη στο παρόν.

Συνολικά, το Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου είναι μια παράσταση που ξεχώρισα. Με ένα σύγχρονο κείμενο, δυνατές ερμηνείες και μια θεματική που αφορά άμεσα την εποχή μας, καταφέρνει να μας προβληματίσει. Για μένα, η αξία της βρίσκεται κυρίως στα ερωτήματα που γεννά και στη διάθεση που δημιουργεί να σκεφτούμε πιο προσεκτικά όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Θα την πρότεινα ανεπιφύλακτα, ιδιαίτερα σε όσους αγαπούν το θέατρο που δεν περιορίζεται στην αφήγηση μιας ιστορίας, αλλά μας καλεί να αναμετρηθούμε με την πραγματικότητα. Γιατί, τελικά, το σημαντικό δεν είναι μόνο όσα ακούμε, αλλά και το αν είμαστε πρόθυμοι να αμφισβητήσουμε όσα θεωρούμε δεδομένα.

Πληροφορίες παράστασης Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου

Θέατρο OLVIO

Κείμενο: Θανάσης Τριαρίδης
Σκηνοθεσία: Νίκος Μαρνάς – Γιώργος Γκιόκας  
Σκηνικά – Κοστούμια: Ηρώ Παρδαβέλλα
Μουσική: Οδυσσέας Τσούβαλης
Σχεδιασμός φωτισμού: Κατερίνα Μαρία Σαλταούρα
Φωτογραφίες- trailer: Χαράλαμπος Ιωαννόπουλος

Παίζουν: Νίκος Μαρνάς, Λεωνίδας Μπακάλης, Γιώργος Πλάτωνας Περλέρος, Νίκος Στεργιώτης

Διαβάστε επίσης: Αλήθεια σου λέω ψέμματα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *