Μπουμπουλίνας 18 – Κριτική θεάτρου

Στην παράσταση Μπουμπουλίνας 18 η Αμαλία Αρσένη αφηγείται την ιστορία της θείας της, Κίττυ Αρσένη, η οποία συνελήφθη και βασανίστηκε κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας στην Ελλάδα.

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Η παράσταση Μπουμπουλίνας 18 δεν είναι μόνο μια αφήγηση ιστορικών γεγονότων, αλλά και μια ανθρώπινη και συγκινητική αληθινή ιστορία που φέρνει στη σκηνή μνήμες, τραύματα και ιστορίες που δεν πρέπει να ξεχαστούν.

Η παράσταση φωτίζει όχι μόνο μια προσωπική ιστορία επιβίωσης, αλλά και μια σκοτεινή περίοδο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, όπου η ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα βρίσκονταν υπό διαρκή απειλή.

Μέσα από την αφήγηση της Αμαλία Αρσένη παρακολουθούμε την ιστορία της θείας της, Κίττυ Αρσένη, και το πώς κατάφερε να επιβιώσει από τα βασανιστήρια της Χούντας αλλά και να φτάσει στο Συμβούλιο της Ευρώπης, καταγγέλλοντας δημόσια όσα έζησε. Το κείμενο, όμως, δεν μιλά μόνο για έναν άνθρωπο, αλλά για όλους όσοι βίωσαν τη βία, τον φόβο και την καταπίεση εκείνης της περιόδου.

Η ερμηνεία της Αμαλίας Αρσένη είναι πολύ δυνατή. Μου άρεσε που έπαιζε πολλούς ρόλους με επιτυχία αλλάζοντας κάθε φορά τον τόνο της φωνής αλλά και τη στάση του σώματος.

Η παράσταση βασίζεται κυρίως στο κείμενο και στην ερμηνεία, και θεωρώ ότι πολύ σωστά η σκηνοθεσία επιλέγει μια λιτή προσέγγιση. Τα σκηνικά, τα κοστούμια και γενικότερα η αισθητική της παράστασης παραμένουν απλά, δίνοντας χώρο στον λόγο και στο συναίσθημα να βγουν μπροστά.

Μου άρεσε επίσης πολύ το πώς η αφήγηση κινείται συνεχώς ανάμεσα στο προσωπικό και στο συλλογικό. Από τη μία έχουμε την ιστορία της Κίττυς Αρσένη, μιας γυναίκας που βασανίστηκε και βρήκε τη δύναμη να μιλήσει δημόσια. Από την άλλη όμως, η παράσταση ανοίγει έναν ευρύτερο διάλογο γύρω από τη βία της εξουσίας, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα καθεστώτα που στερούν από τους ανθρώπους την ελευθερία τους.

Και δυστυχώς, όσο κι αν η ιστορία αφορά μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, τα ζητήματα που θίγει παραμένουν επίκαιρα. Η παράσταση λειτουργεί και ως υπενθύμιση του πόσο εύθραυστη μπορεί να είναι η δημοκρατία και πόσο σημαντικό είναι να μη θεωρούμε δεδομένες τις ελευθερίες μας.

Παράλληλα, η παράσταση Μπουμπουλίνας 18 είναι ένας προσωπικός φόρος τιμής της Αμαλίας Αρσένη προς τη θεία της, αλλά και προς όλους όσοι πέρασαν παρόμοιες καταστάσεις.

Υπάρχουν στιγμές ιδιαίτερα συγκινητικές, όχι μόνο για όσα παρακολουθούμε, αλλά και γιατί αντιλαμβανόμαστε ότι αυτές οι ιστορίες είναι κομμάτι μιας πραγματικότητας που υπήρξε και που δεν πρέπει να ξεχαστεί.

Συνολικά, πρόκειται για μια πολύ σημαντική και συγκινητική παράσταση, που λειτουργεί ταυτόχρονα ως προσωπική μαρτυρία και ως ιστορική αναφορά.

Αξίζει πραγματικά να τη δείτε. Όχι μόνο για τη δυνατή ερμηνεία, αλλά και γιατί μας θυμίζει πόσο σημαντικό είναι να ακούμε, να θυμόμαστε και να μη σιωπούμε απέναντι στην καταπίεση και την αδικία.

Πληροφορίες παράστασης

Θέατρο του Νέου Κόσμου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία Σοφία Καραγιάννη
Δραματουργία Σοφία Καραγιάννη, Αμαλία Αρσένη
Μουσική σύνθεση Μάνος Αντωνιάδης
Σκηνικά – Κοστούμια Γεωργία Μπούρδα
Φωτισμοί Βασιλική Γώγου
Κίνηση Μαργαρίτα Τρίκκα
Βοηθοί σκηνοθέτιδας Iοκάστη Σαράντη, Σοφία Χατζηευθυμιάδη
Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου Ηρώ Παρδαβέλλα
Φωτογραφίες Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Τρέιλερ Στέφανος Κοσμίδης
Ερμηνεία Αμαλία Αρσένη

Διαβάστε επίσης: Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι – Κριτική θεάτρου