Ντάμα Πίκα – Κριτική θεάτρου
Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον Χέρμαν, έναν αξιωματικό που γοητεύεται από την ιδέα του εύκολου πλουτισμού. Μαθαίνει για ένα μυστικό που κατέχει μια ηλικιωμένη κόμισσα. Ένα «σύστημα» τριών φύλλων που εξασφαλίζει σίγουρη νίκη στα χαρτιά. Η εμμονή του τον οδηγεί να πλησιάσει την κόμισσα μέσω της νεαρής συνοδού της, όμως τα γεγονότα παίρνουν σκοτεινή τροπή. Η επιθυμία του για πλούτο μετατρέπεται σταδιακά σε εμμονή, οδηγώντας τον σε μια πορεία αυτοκαταστροφής.
Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ
Μια πολύ ωραία παράσταση που καταφέρνει από την πρώτη στιγμή να μας μεταφέρει στη Ρωσία του 1833, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που ισορροπεί ανάμεσα στο ρεαλιστικό και στο φανταστικό. Ένας κόσμο όπου η λογική και το μεταφυσικό συνυπάρχουν.
Οι ερμηνείες είναι πολύ δυνατές. Οι ηθοποιοί καταφέρνουν να αποδώσουν την ένταση και την ψυχολογική φόρτιση των χαρακτήρων με φυσικότητα, χωρίς υπερβολές. Ιδιαίτερα ο χαρακτήρας του Χέρμαν παρουσιάζεται με έναν τρόπο που μας δείχνει τη σταδιακή του μετάβαση από έναν άνθρωπο φαινομενικά συγκροτημένο σε κάποιον που χάνει τον έλεγχο, παγιδευμένος στις ίδιες του τις σκέψεις και εμμονές.
Η σκηνοθεσία είναι εξίσου προσεγμένη, καθώς αναδεικνύει τόσο τους ηθοποιούς όσο και το ίδιο το κείμενο. Παρόλο που η σκηνή είναι μικρή, αξιοποιείται με πολύ έξυπνο τρόπο καθώς τα σκηνικά δημιουργούν την αίσθηση ενός μεγαλύτερου χώρου. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η χρήση του περιστρεφόμενου σκηνικού, που θυμίζει καρουζέλ και λειτουργεί ως ο χώρος όπου ζει η Κόμισσα Άννα Φεντότοβνα.
Τα κοστούμια παραπέμπουν στην εποχή που διαδραματίζεται το έργο. Παράλληλα, φαίνεται να έχουν και έναν πιο συμβολικό χαρακτήρα, καθώς σε ορισμένες περιπτώσεις αντικατοπτρίζουν τη θέση των πρωταγωνιστών μέσα στην ιστορία.
Το ίδιο το κείμενο είναι ιδιαίτερα δυνατό ενώ βρήκα τέλος του αρκετά ανατρεπτικό. Τα μεταφυσικά στοιχεία που υπάρχουν στο έργο δίνουν μια ξεχωριστή διάσταση στην αφήγηση και το διαφοροποιούν από μια απλή ιστορία. Η αίσθηση ότι ο Χέρμαν κινείται ανάμεσα σε δύο κόσμους, τον πραγματικό και έναν που υπάρχει μόνο στο μυαλό του, δημιουργεί μια συνεχή αμφιβολία για το τι είναι αληθινό και τι όχι.
Μέσα από αυτή την ιστορία αναδεικνύονται θέματα που παραμένουν διαχρονικά και ιδιαίτερα επίκαιρα. Η απληστία και η εμμονή, η ψευδαίσθηση του ελέγχου, η σύγκρουση ανάμεσα στη λογική και στο πάθος, αλλά και η έννοια της τύχης και της μοίρας είναι μερικά από τα βασικά ζητήματα που θίγονται. Παράλληλα, το έργο αγγίζει και την έννοια της ενοχής, καθώς και την πορεία προς την ψυχική κατάρρευση.
Ο Αλεξάντρ Πούσκιν δεν παρουσιάζει απλώς την απληστία ως ένα απλό ελάττωμα, αλλά ως μια δύναμη που μπορεί να διαβρώσει πλήρως τον άνθρωπο.
Ένα από τα βασικά ερωτήματα που θέτει το έργο είναι το κατά πόσο ο άνθρωπος μπορεί πραγματικά να ελέγξει τη μοίρα του. Υπάρχει άραγε τρόπος να ξεφύγουμε από την τύχη ή είναι μια μάχη που είναι εξαρχής χαμένη;
Προσωπικά, μου αρέσει πολύ η σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού συνολικά, αλλά και οι επιλογές των έργων που γίνονται από το Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας. Μια παράσταση που αξίζει να της δώσετε μια ευκαιρία.
Πληροφορίες παράστασης
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Απόδοση – Διασκευή: Έλσα Ανδριανού
Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία: Στάθης Λιβαθινός
Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου
Ηχητικός σχεδιασμός – περιβάλλον, σύνθεση – διασκευή κομματιών: Τηλέμαχος Μούσας
Μουσική επιμέλεια: Νέστορας Κοψιδάς
Επιμέλεια κίνησης:Άννα Μάγκου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ηλέκτρα Μαγγίνα
Βοηθός Σκηνογράφου / Ενδυματολόγου: Έμιλυ Κουκουτσάκη
Οπτική Ταυτότητα: Τάσος Αρβανίτης
Video παράστασης: Χρήστος Δήμας
Φωτογραφίες παράστασης: Ελίνα Γιουνανλή
Σχεδιασμός κομμώσεων – περούκες – μακιγιάζ: Γιάννης Παμούκης
Κομμώσεις: Joseph Tayar
Διεύθυνση παραγωγής: Μαρία Αλβανού
Παραγωγή: Θεατρική Εταιρία ΠΡΑΞΗ
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού
