Εμιγκρέδες – Κριτική θεάτρου

Δύο μετανάστες, γνωστοί ως ΑΑ και ΧΧ, ζουν μαζί σε ένα υπόγειο σε μια ξένη χώρα και προσπαθούν να επιβιώσουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Η σκηνοθεσία ήταν αρκετά καλή καθώς κατάφερε να αναδείξει τους ηθοποιούς. Και οι δύο έπαιζαν καταπληκτικά. Σε έβαζαν μέσα στο ρόλο από την πρώτη στιγμή. Σε αυτό συνέβαλαν και τα κουστούμια, το μακιγιάζ αλλά και τα σκηνικά. 

Πρόκειται για θέατρο του παραλόγου με έντονη πολιτική διάσταση. 

Οι δύο μετανάστες εγκατέλειψαν την πατρίδα τους για διαφορετικούς λόγους, γεγονός που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και τη στάση τους απέναντι στη ζωή.

Ο ΑΑ είναι διανοούμενος, πολιτικός εξόριστος που άφησε την πατρίδα του για ιδεολογικούς λόγους.

Ο ΧΧ είναι εργάτης, που μετανάστευσε για οικονομικούς λόγους, με στόχο να μαζέψει χρήματα και να επιστρέψει.

Η συνύπαρξή τους είναι γεμάτη εντάσεις, συγκρούσεις και αλληλοεξαρτήσεις, καθώς αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικούς τρόπους θέασης της ζωής και της ελευθερίας.

Τα θέματα που θίγει η παράσταση είναι πολλά και ιδιαίτερα επίκαιρα. Η έννοια της ελευθερίας τίθεται στο επίκεντρο: τελικά μπορούμε να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι ή η ελευθερία είναι μια ψευδαίσθηση που εξαρτάται από τις συνθήκες στις οποίες ζούμε;

Παράλληλα, το ζήτημα της μετανάστευσης αναδεικνύεται με τρόπο ουσιαστικό, θέτοντας ερωτήματα για το πόσο εύκολη είναι η ενσωμάτωση σε μια νέα κοινωνία, ιδιαίτερα όταν αυτή διαφέρει σημαντικά από τη χώρα προέλευσης. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο άνθρωπος φαίνεται να χάνει σταδιακά την ταυτότητά του ή να αναγκάζεται να την επαναπροσδιορίσει.

Ένα ακόμη ενδιαφέρον ερώτημα που τίθεται είναι το ποιος είναι τελικά πιο ικανοποιημένος από τη ζωή του: ο διανοούμενος που σκέφτεται και αναλύει ή ο άνθρωπος που πράττει και προσαρμόζεται; Παρότι ο ΑΑ φαίνεται «ανώτερος» πνευματικά, στην πραγματικότητα εξαρτάται από τον ΧΧ σε πρακτικό επίπεδο, γεγονός που ανατρέπει τις ισορροπίες.

Υπάρχουν και αρκετά στοιχεία με συμβολικό χαρακτήρα, όπως το υπόγειο, από το οποίο δεν φεύγουν σχεδόν ποτέ, λειτουργώντας ως σύμβολο εγκλωβισμού, αλλά και τα ονόματά τους, ΑΑ και ΧΧ, που υποδηλώνουν την απώλεια της ατομικής ταυτότητας.

Μου άρεσε πολύ και το τέλος. Τελικά μπορούμε να αλλάξουμε τη μοίρα μας ή είναι προκαθορισμένη; 

Θα ήθελα μόνο το κείμενο να εμβαθύνει λίγο περισσότερο στα θέματα που θίγονται, δίνοντας ίσως περισσότερο χώρο στην ανάπτυξη των χαρακτήρων.

Συνολικά, όμως, πρόκειται για μια αρκετά ενδιαφέρουσα και καλοδουλεμένη παράσταση, που καταφέρνει να συνδυάσει το πολιτικό στοιχείο με το υπαρξιακό

Πληροφορίες παράστασης

Θέατρο Μετς

Σκηνοθεσία: Βλαδίμηρος Κυριακίδης
Διανομή: Σωκράτης Αγγελής – Παναγιώτης Παπαδούλης
Μετάφραση: Έρση Βασιλικιώτη
Φωτισμοί: Έλενα Πετροπούλου
Σκηνικά-Κοστούμια-Μουσική Επιμέλεια: Τεσσερartio
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αθηνά Τασιοπούλου
Παραγωγή: BLACKSPINE PRODUCTIONS