Εντός περιθωρίου – Κριτική θεάτρου

Στην παράσταση Εντός Περιθωρίου παρακολουθούμε την ιστορία δύο ανθρώπων της τρίτης ηλικίας που βρίσκονται αντιμέτωποι με τη μοναξιά, την εγκατάλειψη και την αίσθηση ότι η κοινωνία τους τοποθετεί στο περιθώριο.

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Το Εντός Περιθωρίου είναι μια πάρα πολύ ανθρώπινη και συγκινητική παράσταση, που προσεγγίζει με ευαισθησία ένα θέμα το οποίο, δυστυχώς, αφορά μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων. Ενώ η τρίτη ηλικία συχνά αντιμετωπίζεται ως μια «αόρατη» περίοδος, το έργο αυτό έρχεται να υπενθυμίσει ότι πίσω από αυτούς τους ανθρώπους υπάρχει η ζωή τους, που είναι γεμάτη μνήμες, τραύματα, αγάπη και ανεκπλήρωτα όνειρα.

Το κείμενο ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα στο γέλιο και στη συγκίνηση, όπως εξάλλου είναι και η ίδια η ζωή. Γιατί ακόμη και στις πιο δύσκολες περιόδους, το χιούμορ μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός άμυνας και επιβίωσης.

Η λιτότητα της σκηνοθεσίας, των σκηνικών και των κοστουμιών αφήνει χώρο στους χαρακτήρες να εξελιχθούν.

Οι ερμηνείες είναι πολύ φυσικές, δημιουργώντας χαρακτήρες αληθοφανείς οι οποίοι θα μπορούσαν να είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Θα μπορούσαν να είναι οι γονείς μας, οι παππούδες μας, οι γείτονές μας.

Μέσα από τις σχέσεις τους με τα παιδιά τους, αλλά και μέσα από νέες γνωριμίες που προκύπτουν απρόσμενα, αναδεικνύονται οι πληγές του παρελθόντος, τα λάθη που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά και η ανάγκη για αποδοχή και κατανόηση. Το έργο φωτίζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ηλικιωμένοι τόσο στο οικογενειακό όσο και στο κοινωνικό περιβάλλον, ενώ παράλληλα αφήνει χώρο για ελπίδα, δείχνοντας ότι η ανθρώπινη σύνδεση μπορεί να υπάρξει σε κάθε φάση της ζωής.

Συχνά οι ηλικιωμένοι βιώνουν μια μορφή αόρατου αποκλεισμού: οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς αυτούς, οι ανάγκες τους υποτιμώνται, οι επιθυμίες τους θεωρούνται δευτερεύουσες. Το έργο αναδεικνύει αυτή τη συνθήκη χωρίς να γίνεται καταγγελτικό ή διδακτικό.

Παράλληλα, θίγεται με λεπτότητα και το ζήτημα του πώς οι προηγούμενες γενιές, άθελά τους, περνούν στα παιδιά τους τραύματα και συμπεριφορές που οι ίδιοι είχαν βιώσει. Πώς μοτίβα επαναλαμβάνονται, ακόμη κι όταν υπάρχει η πρόθεση να τα αλλάξουν.

Ωστόσο, το Εντός Περιθωρίου δεν είναι ένα έργο απαισιόδοξο. Αφήνει χώρο για ελπίδα. Υπενθυμίζει ότι όσο χρονών κι αν είμαστε, σε όποια φάση σωματική ή ψυχική κι αν βρισκόμαστε, μπορούν να εμφανιστούν στη ζωή μας άνθρωποι που θα μας στηρίξουν και θα μας καταλάβουν. Η ανθρώπινη σύνδεση δεν έχει ηλικία. Η ανάγκη για συντροφικότητα, για αποδοχή, για τρυφερότητα παραμένει ζωντανή μέχρι το τέλος.

Τελικά πόσο χώρο δίνουμε στους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας; Πόσο τους ακούμε πραγματικά; Πόσο συχνά κλείνουμε τα μάτια μας επειδή η φθορά του χρόνου μας φοβίζει;

Πιστεύω ότι είναι ένα έργο που αξίζει να το δουν όλες οι ηλικίες. Οι νεότεροι για να κατανοήσουν καλύτερα τους μεγαλύτερους· οι μεγαλύτεροι για να νιώσουν ότι η ιστορία τους έχει αξία και φωνή.

Πληροφορίες παράστασης

Θέατρο Μικρό Γκλόρια

Της Χριστίνας Λαμπούση

Σκηνοθεσία: Μαριτίνα Πάσσαρη
Σκηνικά – Κοστούμια: Χαρά Κονταξάκη
Σχεδιασμός φωτισμού:Λεωνίδας Φουντούλης
Μουσική επιμέλεια: Μαριτίνα Πάσσαρη – Χριστίνα Λαμπούση
Κατασκευή σκηνικού: Νίκος Δεντάκης
Φωτογραφίες: Υπατία Κορνάρου
Trailer: Αρέθα Βασιλείου – Τηνιακού
Σχεδιασμός αφίσας και banner: Ζωή Παναγιωτοπούλου
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Βάσω Σωτηρίου – WeWill
Παραγωγή: ΕΩΣ Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία
Υπεύθυνες παραγωγής: Λία Κίκερη – Μαρία Απατσίδου

Ερμηνεύουν: Μαριλένα Μακρή,  Δημήτρης Μπικηρόπουλος