Intra muros – Κριτική θεάτρου

Στο Intra Muros μια θεατρική ομάδα πρόκειται να δημιουργήσει ένα θεατρικό εργαστήριο στις φυλακές, φέρνοντας σε επαφή τους ηθοποιούς με δύο κρατούμενους. Καθώς το εργαστήριο εξελίσσεται, οι προσωπικές ιστορίες όλων αποκαλύπτονται και το παρελθόν διασταυρώνεται με το παρόν.

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΤΙΑ

Από την αρχή, εντυπωσιάστηκα από την πρωτότυπη υπόθεση. Ωστόσο, καθώς η παράσταση προχωρούσε, κατάλαβα πώς αυτό που φαίνεται απλό κρύβει πολλά μυστικά. Το παρόν μπλέκεται με το παρελθόν και η πραγματικότητα με την επιθυμία. Αυτή η πολυεπίπεδη αφήγηση ήταν ένα από τα στοιχεία που κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον μου.

Η παράσταση, για εμένα, άρχισε να αποκτά ενδιαφέρον από το μέσον και μετά. Εκεί όπου οι ιστορίες των πρωταγωνιστών άρχισαν να συνδέονται, να αποκαλύπτονται. Το έργο αποκτά νόημα όταν οι σχέσεις των χαρακτήρων φωτίζονται, όταν η τέχνη, ο εγκλεισμός και η ανθρώπινη ανάγκη για ελπίδα συναντιούνται. Επίσης, ένα από τα στοιχεία που προσωπικά μου άρεσαν ήταν η εναλλαγή ανάμεσα στο χιούμορ και στο δράμα.

Τη σκηνοθεσία την βρήκα φρέσκια, νεανική. Η τεχνολογία ήταν παρούσα “τόσο όσο”, ώστε να βοηθάει στην αλλαγή του χώρου και του χρόνου. Λειτούργησε ως εργαλείο κατανόησης και ενίσχυσης της δράσης. Είναι εύκολο στις σύγχρονες παραστάσεις η τεχνολογία να “καταπίνει” το κείμενο, όμως εδώ υπήρχε σεβασμός απέναντι στην ιστορία και στους χαρακτήρες.

Οι ηθοποιοί στάθηκαν επάξια στο ύψος των απαιτήσεων, αν και κάποιοι ρόλοι ήταν πιο περιορισμένοι. Αυτή η αίσθηση ότι κάθε χαρακτήρας έκρυβε μια ιστορία μεγαλύτερη από όσα ειπώθηκαν επί σκηνής ήταν ένα από τα δυνατά σημεία. Το σκηνικό, χωρίς να είναι εντυπωσιακό ή υπερβολικά σύνθετο, ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν.

Το έργο θίγει πολλά θέματα, αλλά με τρόπο απλό, άμεσο και ανθρώπινο:

• τον σωφρονισμό και κατά πόσο οι φυλακές επιτελούν τον ρόλο τους,
• την εγκληματικότητα και τις συνθήκες που την γεννούν,
• τη βία, τόσο τη βία που δεχόμαστε όσο και εκείνη που ασυνείδητα αναπαράγουμε,
• τα παιδικά τραύματα που πολλές φορές καθορίζουν τις ενήλικες επιλογές μας,
• τις εύθραυστες, συχνά προβληματικές ανθρώπινες σχέσεις,
• την αναζήτηση της ελευθερίας.

Δεν μπορώ να μην αναφέρω τη σύνδεση που έκανα με την παράσταση Μια Άλλη Θήβα. Ίσως λόγω του θέματος και του ότι θίγει κοινά θέματα όπως το πώς το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουμε μπορεί να “προδιαγράψει” τη ζωή μας. Οι ευκαιρίες που έχουμε -ή που μας λείπουν, το κοινωνικό περιβάλλον που υπάρχουν γύρω μας, τα οικογενειακά πρότυπα που άλλοτε μας ενισχύουν και άλλοτε μας αφήνουν εκτεθειμένους, όλα αυτά συνθέτουν τη μεγάλη εικόνα της ζωής ενός ανθρώπου. Πόσα πραγματικά επιλέγουμε εμείς και πόσο επιλέγουν άλλοι για εμάς πριν από εμάς;

Καθώς η παράσταση πλησίαζε στο τέλος της, μου δημιουργήθηκαν κάποια ερωτήματα. Τι ήταν αλήθεια και τι μέρος του θεατρικού παιχνιδιού; Πού τελείωσε η πραγματικότητα και πού άρχισε η αφήγηση; Αυτό το θόλωμα των ορίων ήταν για μένα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της παράστασης.

Πληροφορίες παράστασης

Θέατρο του Νέου Κόσμου
Μετάφραση Αντώνης Γαλέος
Σκηνοθεσία Παντελής Δεντάκης
Μουσική Σταύρος Γασπαράτος
Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος Ηλένια Δουλαδίρη
Σχεδιασμός φωτισμών – Bίντεο Αποστόλης Κουτσιανικούλης

Βοηθός σκηνοθέτη Κατερίνα Λούβαρη Φασόη

Παίζουν Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Νικόλας Δροσόπουλος, Αμαλία Νίνου, Γιώργος Συμεωνίδης

Οπτική ταυτότητα Θεάτρου του Νέου Κόσμου 2025-26 Creative director – Art director: Πάρις Μέξης | Art director – Graphic designer: Θωμάς Παλυβός